________________
उपासकदशांग सानुवाद
॥११६॥
गहाय एवं वयासी-हं भो चुल्लसयगा समणोवासया ! जाव न भञ्जसि तो ते अज्ज जेहं पुत्तं साओ गिहाओ नीमि, एवं जहा चुलणीपियं, नवरं एक्केके सत्त मंससोल्लया जाव कणीयसं जाव आयञ्चामि । तए णं से चुल्लसयए समणोवासए जाव विहरइ । तए णं से देवे चुल्लसयगं समणोवासयं चउत्थम्पि एवं वयासी-हं भो चुल्लसयगा ! समणोवासया ! जाव न भञ्जसि तो ते अज्ज जाओ इमाओ छ हिरण्णकोडीओ निहाणपउत्ताओ, छ | बुड्डिपउत्ताओ, छ पवित्थरपउत्ताओ ताओ साओ गिहाओ नीणेभि, नीणेत्ता आलभियाए नयरीए सिङ्घाडग० जाव पसु सच्चओ समन्ता विप्पइरामि, जहा णं तुमं अहदुहट्टवसट्टे अकाले चैव जीवियाओ ववरोविज्जसि । ग्रहण करीने आ प्रमाणे कां हे चुल्लशतक श्रमणोपासक ! यावत् शीलत्रतादिने भांगीश नहि तो आजे तारा मोटा पुत्रने तारा पोताना घरथी लइ जइश, [ अने तारा समक्ष तेनो घात करीश ] इत्यादि जेम चुलनीपिताने कधुं हतुं तेम कहेवुं, परन्तु एक एकना सात मांससोल-मांसना टुकडा करीश, यावत् नाना पुत्रनो घात करी तेना लोही अने मांस वडे तारा शरीर उपर छांटीश. ते पछी चुलशतक श्रमणोपासक निर्भीक - नीडर रहे छे. त्यार बाद ते देवे चुल्लशतक श्रमणोपासकने चोथी वार पण आ प्रमाणे कयुं-हे चुल्लशतक | श्रमणोपासक ! यावत् तुं शीलवतादिने भांगीश-छोडीश नहि तो आजे जे तारुं छ हिरण्यकोटि द्रव्य निधानमां मूकेलं छे, छ कोटि व्य. जे मूकेलं छे अने छ कोटि धनधान्यादिना विस्तारमां छे, तेने तारा पोताना घरथी लइ जइश अने लइने आलभिका नगरीना शृङ्गाटक मार्गमां यावत् त्रिक, चत्वर अने मोटा मार्गमां चारे तरफ सघले स्थळे ज्यां त्यां फेंकी दश. जेथी तुं आर्तध्याननी अत्यन्त परवशताथी पीडित थयेलो अकाळे जीवितथी मुक्त थइश.
५ चुल्लशतकाध्ययन
॥११६॥