________________
प्रतिमा
|| सायरूपे भावकरणे भावात्मकयोगेऽयमभिप्रायः द्रव्ययोगो व्यवहारदर्शनेन शुभाशुभरूपोऽपीष्यते, निश्चयनयेन तु सोपि शुभो
स्त्रोपज्ञ शतकम्. शुभो वा केवलः समस्ति, यथोक्तचिन्तादेशनादिप्रवर्तकद्रव्ययोगानामपि शुभाशुभमिश्ररूपाणां तन्मतेऽभावात् , शुभाशुभयोग-|| वृत्तिः ॥२६८ निवन्धनाध्यवसायरूपे भावयोगे भावकरणे भावयोगे शुभाशुभरूपो मिश्रभावो नास्ति, निश्चयनयदर्शनस्यैवागमे प्रविवक्षित- श्लो.९०
त्वात्, नहि शुभान्यशुभानि वाध्यवसायस्थानानि मुक्त्वा शुभाशुभाध्यवसायस्थानरूपस्तृतीयो राशिरागमे कचिदपीष्यते, येनाध्यवसायरूपेषु भावयोगेषु शुभाशुभत्वं स्यादिति भावः, तस्माद्भायोगे एकस्मिन् समये शुभोऽशुभो वा भवति, न तु मिश्रः, ततः कर्मापि तत्पत्ययं पृथक पुण्यरूपं पापरूपं वा बध्यते न तु मिश्ररूपमिति स्थितं । एतदेव समर्थयन्नाह-" झाणं शुभमशुभं वा न तु मीसं जं च झाणविरमम्मि । लेसा सुहासुहा वा सुहमसुई वा नओ कम्मं " ॥ ध्यानं यस्मादागमे एकदा धर्मशुक्लध्यानात्मकं शुभं आतरौद्रात्मकमशुभं वा निर्दिष्ट, न तु शुभाशुभात्मकं, यस्माच ध्यानोपरमेsपि लेश्या तैजसीपमुखा शुभा कापोतीप्रमुखा च अशुभा एकदा प्रोक्ता, न तु शुभाशुभरूपा, ध्यानलेश्यात्मकाश्च भावयोगास्ततस्तेऽप्येकदाशुभा अशुभा वा भवन्ति, न तु मिश्राः, ततो योगभावनिमितं कर्माप्येकदा पुण्यात्मकं शुभं बध्यते पापात्मकमशुभं वा बध्यते, न तु मिश्रमपि । अपि च-" पुबगहियं च कम्मं परिणामवले ग मीसयं नेजा। इयरेयरभावं वा सम्मामिच्छाइ न उ गहणे" ॥ वा इत्यथवा एतदद्यापि संभाव्यते यत्पूर्व गृहीतं पूर्ण बद्धं मिथ्यात्वलक्षगं कर्म परिणामशात् पुञ्जत्रयं कुर्वन् मिश्रतां सम्यग्मिथ्यात्वपुञ्जरूपतां नयेत् प्रापयेदिति, इतरेतरभा वा नयेत् सम्यक्त्रं मिथ्यात्वं चेति, इदमुक्तं भवति-पूर्वबद्धान् मिथ्याखपुद्गलान् विशुद्धपरिणामः संशोध्य सम्यक्त्वरूपतां नयेत्, अविशुद्धपरिणामस्तु रसमुत्कर्ष नीत्वा सम्यक्त्वपुद्गलान् मिथ्यात्व- ॥२६८॥