________________
प्रतिमा पातकम्. ॥२३२॥५
निवृत्तिदा प्रायः विधिना कारणात् एवमपि चानिदाना त्रिहिता परस्येष्टा चैषापि पीडा मोक्षफला (नी) अभ्युदयायैवेति गाथार्थः ॥१४२॥ “ता एयंमि अहम्मो णो इह जुतंपि वेज्ज नायनिणं। हंदि गुणंतर भावा, इहरा वेज्जस्स वि अधम्मो” ॥ १४३ ॥ तत्तस्मादस्यां पीडायामधर्मो न गुणभावेनेति इह युक्तमपि वैद्यज्ञातमिदं प्रागुक्तं इंदि गुणान्तरभावाद्दर्शितं चैतदितरथा विधिना गुणान्तराभावे वैद्यस्याप्यधर्म एव पीडायां स्यादिति ।। १४३ ॥ ण य वेअगया चेवं सम्मं आवई गुणन्निया एसा । ण य दिट्ठगुणा तज्जुप, तदंतर निविचिदा नेय " ॥ १४४ ॥ न च वेदगताप्येवं जिनभवनादिगतहिंसावत् सम्यगापद्गुणान्विता एवा हिंसा तामन्तरेणापि जीवानां भावापदभावात् न च दृष्टगुणा साधुवासादिवत्तथानुपलब्धेः तद्युक्ततदन्तरनिवृत्चिदा हिंसा युक्तक्रियान्तरनिवृत्तिदा नैव नहि प्राक्तनेवधमवृत्ता याज्ञिकाः || १४४ ।। " यफल्लुद्दे सपवित्तितो इयं मोरकसाहगावित्ति । मोरकफलंच सुवयणं, सेसं अत्याइवयण समं " । १४५ ।। न च फलोद्देशमनुचित इयं मोक्षसाधिकापि “ श्वेतं वायव्यमजमालभेत भूतिकाम" इति श्रुतेः मोक्षफलं च सुत्रचनं स्वागमं शेषं अर्थादिवचनसमं फलभावेऽप्यर्थशास्त्रादि तुल्यमिति गाथार्थः ॥ १४५ ॥ इहैवागमविरोधमाह -"अग्गी मा एयाओ एगा ओमुंचउत्तिय सुईवेि । तप्पावफळा अंधे तमम्मि इच्चाइय सईवि” ॥१४६॥ अग्नि
तस्माद्धिसाकृतादेनसः पापान्मुञ्चस्थिति छान्दसत्वात् मोचयत्विति श्रुतिरपि विद्यते वेदवागित्यर्थः, तत्पापफलाचदुक्त हिंसाफलामसीत्यादि च स्मृतिरपि विद्यते - " अन्धे तपास मज्जामः पशुभिर्ये यजामहे । हिंसा नाम भवेद्धर्मो न भूतो न भविष्यती" इति वचनादिति गाथार्थः ॥ १४६ ॥ " अस्थि जय जय एसा, अण्णत्था सकए इहं भणिओ । अवणियाण एवं इह सुबइ पाववयणं नु " ॥ १४७ ॥ अस्ति यतः श्रुतिः स्मृतिथ न चैषा अन्यार्था अविधिदोषनिष्पन्नपापार्या शक्यते, इह
स्वोपज्ञ
चि:
श्लो. ६
॥२३२॥