________________
MirmitARA
त्तिः
श्लो.६७
-
पतिमा।।
क्खाए" ॥ ३४ ॥ विहितानुष्ठानमिदमित्येवं चेतस्याधाय सदा कुर्वतां चरणस्य हेतुरेतदेव नेह लोकाद्यपेक्षयादिशब्दाकी
यादिपरिग्रहः, यावज्जीवमाराधनादृष्टविशेष निर्जराविशेषे च हेतुरिति गर्भार्थः ३४ ॥ “एवं चिय भावथए आणा आराहणा उ शतकम. ॥२१२॥ रागो वि । जं पुण इय विवरीयं तं दध्वयो वि णो होइ" ॥ ३५ ।। एवमेवानेनैवविधिना कुर्वतामेतद् भावस्तवे वक्ष्यमाण
लक्षणे आज्ञाराधनाकारणादागोऽपि तद्रागाच द्रव्यस्तवत्वं तच्छरीरघटकविशेषणसंपत्तेः यत्पुनर्जिनभावनायेवं विपरीतं यादृ. च्छिकं तद्रव्यस्तवोऽपि न भवत्युत्सूत्रत्वात् सूत्राज्ञाविशिष्ठपूजावादिनैव भावस्तवहेतुत्वादिति तार्किकाः ३५॥ अभ्युपगमे दोषमाह-" भावे अइप्पसंगो आणाविवरीयमेव जं किंचि। इह चित्ताणुट्ठाणं तं दव्वयवो भवे सव्वं" ॥ ३७ ॥ भावे द्रव्यस्तव भावे च तस्यातिप्रसङ्गोऽविव्याप्तिः, कथमाज्ञाविपरीतमेव आगमविरुद्धमेव यत्किञ्चिदिह लोके चित्रानुष्ठानं गृहकरणादि तद् सर्व द्रव्यस्तवो भवेत् निमित्ताविशेषादिति ३६।। व्यावर्तकमाशङ्कयाह-"जं वीयरागगामि अह तं नणु सिटणादि विसएवं । सियउचियमेव जंतं आणा आराहणा एवं" ३७ ॥ यद्वीतरागगाम्यनुष्ठानं तत् द्रव्यस्तवोऽथेतिचेदत्राह, नन्वित्यक्षमायां शिष्टनाद्यपि आक्रोशनायपि वीतरागगाम्येवं स द्रव्यस्तवः स्यात् तस्मादुचितमेव वीतरागगामि यत्तद् द्रव्यस्तव, इत्यमुक्तौ दोषाभाव इति चेदेवं आज्ञाराधनावश्यं वक्तव्या, प्राय आज्ञाशुदस्यैवोचितत्वादिति भावः ३७ ॥ एवं चाज्ञाशुद्ध वीतरागगामि भावस्तबहेतुरनुष्ठानं द्रव्यस्तव इति नियूंढ़ भावस्तवेऽतिव्याप्तिवारणाय विशेष्यं, अत्र विशेषणद्वयं भावस्तवहेतुतावच्छेदकपरिचायकमिति भावस्तवहेतुत्वमेव लक्षणं सिध्यति, तत्राह “ज.पुणएवविउत्तं एगंते णे व भावमुण्णंति । तं विसयम्मिवि ण त ओ, भावथयाहेउओ उचिओ ॥ ३८ ॥ यत्पुनरनुष्ठानमेतद्वियुक्तमौचित्यान्वेषणादिशुन्यं तदनुष्ठानमेकान्तेनैव भावशून्यमिति विषयेऽपि
WAmwww.
H॥२१२॥
MAM