________________
स्वापस | चिः श्लो.६७
केनचिन्संक्रामणेऽपि पुनस्तस्य काष्ठादेविज्ञयाः शकुनादय आदेयहेयतयेति ॥ ११॥"कारवणेवि य तस्सिह, भयगाणति प्रतिमा
संधणं न कायव्वं । अवियाहियप्पयाणं, दिहादिट्टप्फलं णेयं " ॥ ११ ॥ कारणेऽपिच तस्य जिनभवनस्येह भृतकानां कर्मपतकम्। ॥२०॥
कराणामतिसन्धान न कर्तव्यं, अपि चाधिकपदानं कर्तव्यं, दृष्टादृष्टफलमेतदधिकं दानमधिककार्यकरणाशयवैपल्याभ्यां
॥ १२॥ एतदेवाह-"ते तुच्छया वराया अहिएण दर्द उवेति परितोस । तुट्ठा य तत्थ कम्मं तत्तो अहियं पकुवंति ॥१३॥ है! ते भृतकास्तुच्छा वराका अधिकेन प्रदानेन दृढमुपयान्ति परितोषं, तुष्टाश्च ते तत्र प्रक्रान्ते कर्मणि ततः पाक्तनात्कर्मणोऽधिकं
दृष्टं फलमेतत् १३ ॥ धम्मपससाए तह केइ निबंधिति बोहिबीआई । अन्ने य लहुयकम्मा एतोच्चियसंपबुझंति" ॥ १४ ॥ धर्मप्रशंसया तथोर्जिताचारत्वेन केऽपि भृतका निबध्नन्ति बोधिबीजानि कुशलभावात् , अन्येतु लघुकर्माणो भृतका भृतका अतएवौदार्यपक्षपातात् संप्रबुध्यन्ते मागमेव प्रपद्यन्ते १४॥ लोगे असाहुवाओ अतुच्छभावेण सोहणो धम्मो । पुरिमुत्तमप्पणीओ पभावणा एवं तित्थस्स" ॥ १५ ॥ लोके च साधुवादो भवत्यनुच्छभावेनाकार्पण्येन शोभनो धर्म इत्येवंभूतः, तथा पुरुषोत्तमप्रणीतः सर्वत्र दयाप्रवृत्तेः प्रभावनेव तीर्थस्य भवति, अदृष्टफलमैतत् १५॥ दारं उक्तं फलवद्भतकानतिसन्धानं । अथ स्वाशयवृद्धिमाह-“सासयबुट्टीविहं भुवनगुरु जिणिंदगुणपरित्राए । तबिंबथावणत्यं सुद्धपवित्तीइणियमेणं " ॥ १६ ॥ स्वाशयवृदिरप्यत्र प्रक्रमे भुवनगुरुजिनेन्द्रगुणपरिशया हेतुभूतया भवांभोधिनिमनसत्वानामालम्बनभूतोऽयमित्येतद्विवस्थापनार्थ जिनबिंबस्थापनायव प्रवृत्तेः कारणानियमेनावश्यतया १६ ॥ पेच्छिस्सं एत्थ अहं वंदणगनिमित्तमागए साह । कयपुन्ने भगवंते गुणरयणनिही महासचे"॥ १७॥ द्रक्ष्याम्यत्र भवनेऽहं वन्दनानिमित्तमागतान् साधून्
२०८॥