________________
श्रीजैन कथासंग्रहः
कामदेवनृपति
कया।
gagegessengagemenggugag
। अथो क्षमयाम्येताम् इति तापसी बाही धृत्वा विनयवाचा क्षमयित्वा यक्षमाराध्य यावज्जीवं मत्पतेर्मूर्खतादोषमपनय इत्यवोचत् । तापसी स्माह-एवं विधास्ये परं कालादयो दशभूपाला मत्प्रेरिता भवदपहारायायान्तः सन्ति इति ते केनाप्युपायेन तावत्प्रतीक्षवितव्याः इति शिक्षां दत्त्वा साऽचालीत्।
विमलबोपच तदैव चन्द्रलेखामुखात्तत्स्वरूपं ज्ञात्वा स्वं सैन्यं चतुर्विभागीकृत्य शिक्षा दत्त्वा चतुर्दिक्षु प्रेष्य स्वयं सारसैन्ययुक्तः कुमारान्तोऽस्वात् । यावता काल: कालवनिःस्वानभ्वानर्दिशः पूरयंस्तत्राऽऽगतः, तावता चतसृषु दिक्षु चमूचतुष्टया समुद्रचतुम्कवद्गजगर्जित-हयहेषितरखचक्रचीत्कार-पत्तिपूरहका-दकानादब्रह्माण्डमण्डपं स्फोटयन्ती प्रादुर्भूता। तां च दृष्ट्वा किमेतत् ? इति क्षोभं प्राप्ते कालसैन्ये विमलबोधेन प्रेषितो भट्टः सम्मुखं गत्वा दक्षिणं करमांकृत्य तारं बभावेभो भो वीराः किं मुधा वैरं क्रियते ? अब करिष्यब तदाऽस्मत्स्वामी सयामे सज्ज एवास्ति । पश्यत परितः सैन्यानि । सर्वत्र धमों जयति, नाधर्मः, इति ज्ञात्वा यथोचितं कुरुम्वम् । ततः सर्वतः स्वसैन्यं वैरिभिर्वेष्टितं दृष्ट्वा महाकालकुमारोउमाविष्ट-मो भट्ट ! साधूक्तम्-पों जयति नाधर्मः परं यद्येवं भवत्स्वामी वेत्ति तदा किमेवमधर्ममाचरति-यत्पाञ्चालीछचना कन्यां परिणयति । न्यायधर्मकनिष्ठोऽस्मत्स्वामी सर्वचैतन्न सहते अब नैवं तहिं विद्वत्समक्षं वादेऽस्मानिर्जित्य राजपुर्जी
EERI Leagacaengagemenaceaee aaishitis
तदा किट-मो महावत कुरुम्बम
॥३२॥
