________________
पाइअविम्नाणकहाण
वणियस्त माकहा-६५
॥३५॥
परवंचणम्मि वणियस्स पणसटिइमी कहा-॥ ६५॥ नियकुडुंबरक्खट्ठं, जं जं पावं हि किज्जइ । पावस्सोदयकालंम्मि, हुंति न ते सहेज्जगा ॥६५॥
एगम्मि नयरे एगो वाणियगो अंतराऽऽवणे ववहरई। एगा आभीरी उज्जुगा दो रुवगे घेत्तूण कप्पासनिमित्तमुवट्ठिया । कप्पासो य तया समहग्यो य वट्टइ, तेण वाणियेण एगस्स रुवगस्स दो वारे तोलेउं कप्पासो दिण्णो । सा जाणइ-'दोण्ह वि रूवगाणं दिन्नो' त्ति सा पोट्टलयं बंधेउं गया । पच्छा सो वाणियगो चिंतेइ एस रूवगो मुहा लद्धो, तओ अहं एयं उवभुंजामि । तेण तस्स रूवगस्स सेमियं घयं गुलं च किणेउं घरे विसज्जियं । भज्जा संलत्ता घयपुन्ने करेज्जासि त्ति । ताए कया घयपुण्णा । एत्यंतरे ऊसुगो जामाउगो सा सवयंसगो गेहे आगओ । सो ते य घयपूरे भुंजिउं गया । वाणियगो ण्हाओ भोयणत्थमुवगओ । ताए साभावियं भत्तं परिवेसियं । तेण भन्नइ-किं न कया घयपूरया !, ताए भणियं- कया, परं जामाउगेण सवयंसेण खइया। सो चिंतेइ-पेच्छ, जारिसं कयं मया' सा वराई आभीरी मए परनिमित्तं वंचिआ, तह य अप्पा अपुन्नेण संजोइओ । सो य सचिंतो सरीरचिंताए निग्गओ । गिम्हो य तया बट्टइ । सो य मज्झण्हवेलाए कयसरीरचिंतो एगस्स रुक्खस्स हेट्टा वीसमइ, साहू य तेणोगासेण भिक्खानिमित्तं जाइ, तेण सो भन्नइ-भयवं ! एत्थ रुक्खच्छायाए वीसमह मया समाणं ति । साहुणा भणियं तुरियं मए नियकज्जेणं गंतव्वं । वणिएण भणियं-किं भयवं ! को वि परकज्जेणा वि गच्छइ ?, साहुणा भणियं-जहा तुमं चिय भज्जाइनिमित्तं किलिस्ससि । ‘स मर्मणीव स्पृष्टः' तेणेव एक्कवयणेण संबुद्धो भणइ-भयवं ! तुब्भे कत्थ अच्छह ? तेण
१. समिताम्-लोट्टम् । २. तेनावका सेन-तेन मार्गेण ।
||३५||
Jain Education in
For Personal & Private Use Only
lainerbrary.org