________________
धर्मरत्न
प्रकरणम् ३४
Jain Educate national
अवरं करेमि कंतं, किं नु किलिस्सामि तस्स आसाए ? । गीइसवणेण पुणो, थिरचित्ता संपयं जाया ॥ ५६ ॥ जय संधिणा उ फुडसचव्वयणअणुसंधिणा समुल्लवियं । देव ! अहं अण्णनिवेहि भत्तिपणइकपवणेहिं ॥ ५७ ॥ सद्धिं घडेमि किंवा, नव ति पुव्वं इमं विचिंततो । गीईसवणा संपइ, तं पर भत्तिन्भरो जाओ ॥ ५८ ॥ मिंठेण पुणो भणियं, अहं पि सीमालढुट्टराईहिं । आणेह पट्टहत्थि, अहवा मारेहि इय बुत्तो ॥ ५९ ॥ संसयदोलाचलचित्तवित्तिओ संठिओ चिरं कालं । इहिं सुणित्तु गीहं, जाओ पहु ! वंचणाविमुहो ।। ६० ।। अह तेसिमभिप्पायं, जाणिय तुट्ठेण पुंडरियरण्णा । दिन्नाणुन्ना जं भे, पडिहासह तं करेह ति ॥ ६१ ॥ एयंविहं अकअं, काऊणं किञ्चिरं वयं कालं । जीविस्सामु त्ति पर्यपिऊण संजायवेरग्गा ॥ ६२ ॥ खुड्डगकुमरसमीवे, सव्वे विहु तक्खणेण पव्वइया । तेहि समं स महप्पा, पत्तो नियसुगुरुपयमूले ॥ ६३ ॥ गुरुणा पसंसिओ सो, दक्खिण्णमहोयही अहीयसुओ। पालियअकलंकवओ, पत्तो अपुणन्भवं ठाणं ॥ ६४ ॥ एवं फलं क्षुल्लकुमारकस्य, स्पष्टं सुदाक्षिण्यवतो निशम्य । सदा सदाचारविवृद्धिहेतोस्तदत्र भव्याः ! कुरुत प्रयत्नम् ॥ ६५ ॥
इति क्षुल्लककुमारकथा समाप्ता ।
For Private & Personal Use Only
सुदाक्षिण्यगुण ८
तत्र क्षुल्लककुमार दृष्टान्तः ३४
jainelibrary.org
