________________
वालकहा।
सिरिसिरि. एवं जायविसायस्स तस्स रनो सुपुण्णपालेण । विन्नत्तं तं सव्वं, धूयाचरिअं सअच्छरिअं ॥३१॥
तं सोऊणं राया, विम्हिअचित्तो गओ तमावासं। पणओ य कुमारेणं, मयणासहिएण विणएणं ॥३२२॥ | लज्जाऽऽणओ नरिंदो, पभणइ धिद्धी ममं गयविवेअं। जं दप्पसप्पविसमुच्छिएण कयमेरिसमकजं ॥
वच्छे! धन्नाऽसि तुम, कयपुन्ना तंसि तसि सविवेआ। तं चेव मुणियतत्ता, जीए एयारिसं सत्तं ॥३२४॥
एवमुक्तप्रकारेण जात-उत्पन्नो विषादो यस्य स तथा तस्य राज्ञोऽग्रे सुष्ठ-शोभनेन पुण्यपालेन तत् सर्व पुत्रीचरितं विज्ञप्तं, कीदृशं चरितम् ?-आश्चर्येण सह वर्त्तते इति माश्चर्यम् ॥ ३२१ ॥ तत्पुत्रीचरित्रं श्रुत्वा राजा विस्मितं
आश्चर्य प्राप्तं चित्तं यस्य स तादृशः सन् तं आवास-मन्दिरं गतः, मदनासहितेन श्रीपालकुमारेण विनयेन प्रणतोनमस्कृतश्च ॥ ३२२ ॥ लज्जया आनतो-नमः सन् नरेन्द्रो-राजा प्रभणति-बदति, गतो विवेको यस्य स तथा तं निर्विवेक मां धिक् धिक्, यद्-यस्मात्कारणात दर्पः-अभिमानः स एव सर्पस्तस्य यद्विपं-स्तब्धतालक्षणं तेन मृच्छितेन मया ईदृशं अकार्यं कृतम् ॥३२३।। हे वत्से-हे प्रत्रि ! त्वं धन्याऽसि पुनः त्वं कृतपुण्याऽसि, पुनः त्वं सह विवेकेन वर्तते इति सविवेकासि, तथा मुणितं-ज्ञातं तत्त्वं यया सा ईदशी त्वमेवासि यस्या एतादृक् सत्त्वं-धैर्यम् ॥ ३२४ ।।
॥३९॥
Jan Education in
For Private
Personal Use Only
