________________
बालकहा।
विणओणयाउ ताओ, सरूवलावन्नखोहिअसहाओ । विणिवेसिआउ रन्ना, नेहेणं उभयपासेसु ॥ ७० ॥ हरिसवसेणं राया, तासिं बुद्धिपरिक्खणनिमित्तं । एगं देइ समस्सा-पयं दुविन्हंपि समकालं ॥ ७१॥ यथा"पुन्निहि लब्भइएहु,”तो तत्कालं अइचंचलाइ,अच्चंतगव्वगहिलाए।सुरसुंदरीइ भणियं,हुं हुं पूरेमि निसुणेह७२ यथा-धणजुव्वण सुवियढपण, रोगरहिअ निअ देहु । मण वल्लह मेलावडउ , पुन्निहि लब्भइ एहु ॥७३॥ तं सुणिय निवो तुदो, पसंसए साहू साहु उज्झाओ। जेणेसा सिक्खविया, परिसावि भणेइ सच्चमिणं ॥ ७४॥
विनयेन अवनते-नने तथा स्वरूपलावण्येन क्षोभिता-चमत्कार प्रापिता, सभायाभ्यां ते एवंविधे ते द्वे कन्ये राज्ञा स्नेहेन स्वस्य उभयोः पार्श्वयोः विनिवेशिते-स्थापिते उपवेशिते इतियावत् ।।७०॥ राजा हर्षवशेन तयोर्बुद्धिपरीक्षानिमित्तं ताभ्यां द्वाभ्यामपि कन्याभ्यां समकालं एक समस्यापदं ददाति ॥७१।। एतत् समस्यापदं राज्ञा दत्तं, ततस्तदनन्तरं तत्कालं सुरसुन्दर्या भणितं, अहो अहं एतां समस्यां पूरयामि, यूयं शृणुत, कीदृश्या सुरसुन्दर्या-अतिचञ्चलयाअतिशयेन चपलया पुनरत्यन्त गघेणग्रथिलया ॥ ७२ ॥ धनयौवनं सुविदग्धत्वं छेकत्वमित्यर्थः तथा रोगरहितो निजदेहः-खशरीरं तथा मनसो वल्लभः प्रियो यः पुरुषादिस्तेन सार्द्ध | मेलः-सम्बन्धः एतद्वस्तुवृन्दं पुण्यैर्लभ्यते ।। ७३ ॥ तब सुरसुन्दरीवाक्यं श्रुत्वा नृपो-राजा तुष्टः सन् प्रशंसते-इत्थं प्रशंसां करोति स, कथमित्याह-उपाध्यायोऽस्याः पाठको गुरुः साधुः-समीचीन इत्यर्थः, येनैषा पुत्री इत्थं शिक्षिता-पाठिता, तदा पर्षदपि भणतिहे महाराज! इदं सत्यं-अत्र किमपि मृषा नास्तीत्यर्थः ॥ ७४ ॥
कन्याभ्यां समकालं एक समस्यशित-स्थापिते उपवेशिते इतियावत्र प्रापिता, सभायाभ्यां ते एवंविध
Jain Education Idea
For Private & Personal Use Only
