________________
*#00000000000000000000000
सिरिपालरायपासे आणीओ जाव सो तहा बद्धो । ताव तेणं च रन्ना सोवि हु मोआविओ झत्ति॥
भणिओ अ ताय!मा किंपि निअमणे संकिलेललेसंपि।चिंतेसु किंतु पुधव निअभुवं भुंजसु सुहेणं॥ • तो अजिअसेणराया चित्ते चिंतेइ ही मए किमि। विमंसिक जं दूअस्स न मनिअं वयण?।। कत्थाहं वुड्डोऽवि हु परदोहपरायणो महापावो । कत्थ इमो बालोऽवि हु परोवयारिकधम्मपरो॥१०४६॥
स राजा तथा-तेन प्रकारेण बद्धः सन् यावत् श्रीपालराजपा आनीतस्तावत् च तेन-श्रीपालेन राज्ञा सोऽपि-अजितसेनोऽपि झटिति-शीघ्रं मोचितः ॥१.४३ ॥ भणितश्च, किमित्याह-हे तात ! निजमनसि-स्वचित्ते किमपि सङ्क्लेशमपि मा चिन्तय, किन्तु पूर्वमिव-पूर्ववत् निजभुवं-स्वकीयभूमि सुखेन भुव ॥ १०४४ ॥ ततः-श्रीपालवचनश्रवणानन्तरं अजितसेनो राजा चित्ते चिन्तयति, ही इति खेदे मया किमिदं अविमृष्टं कृतं-अविचार्य कार्य कृतम् , यद्दतस्य वचनं
न मानितम्-नाङ्गीकृतम् ॥ १०४५ ॥ अहं हु इति निश्चितं वृद्धोऽपि परस्य द्रोहे--जिघांसायां परायणः--तत्परो महापापः - कुत्र अयं पुनर्बालोपि परोपकार एव य एकः--अद्वितीयो धर्मः स एव परः-प्रधानो यस्य सः परोपकारैकधर्मपरः कुत्र !
द्वौ कुत्र शब्दौ महदन्तरं सूचयतः ॥ १०४६ ।।
Jain Education
N
ational
For Private & Personel Use Only
www.jainelibrary.org
