________________
बालकहा।
सिसिरि रन्नो दितस्सवि देसवासगामाइआहिवत्तपि । कुमरो न लेइ शकं थइयाइत्तं नु मग्गेइ ॥ ६५१ ॥
राया तं हीणंपि हु कम्मं दाऊण तस्स तुटिकए । अञ्चंतमाणणिजाण तेण दावे तंबोलं॥ ६५२ ॥ ॥७ ॥
इओ य-जइया समुदमझे पडिओ कुमरो तयाधवलसिट्टी। तेण कुमित्तेण समं संतुट्ठोहिययमज्झमि॥ H लोयाण पच्चयत्थं धवलो पभणे अहह किं जायं। जं अम्हाणं पहु सो कुमरो पडिओ समुइंमि ॥ ६५४ ॥ हिययं पिट्टे सिरं च कुट्टए पुक्करेइ मुक्कसरं । धवलो मायाबहुलो हा कत्थ गओऽसि सामि! तुमं? ॥
देशवासग्रामादेराधिपत्यं-स्वामित्वमपि ददतोऽपि राज्ञः सकाशात कुमरो न लाति-न गृहह्णाति, नु इति विशेषे एक 'थइयाइत्तं ' ति स्थगीधरत्वं-ताम्बूलदानाधिकारित्वं मार्गयति ।। ६५१ ।। राजा वसुपालस्तस्य कुमारस्य तुष्टिकृते-तोपनिमित्तं हीनमपि तत्ताम्बूलदानलक्षणं कर्म दत्त्वाऽत्यन्तमानीयेभ्यः पुरुषेभ्यस्तेन श्रीपालेन ताम्बूलं दापयति ॥ ६५२ ॥ इतश्च-यदा कुमारः समुद्रमध्ये पतितस्तदा धवलाख्यश्रेष्ठी तेन कुमित्रेण सम-सह हृदयमध्ये सन्तुष्टः सञ्जातः ॥ ६५३ ।। लोकानां प्रत्ययार्थ-प्रतीत्युत्पादनार्थ धवलः प्रकर्षण भणति, अहहेति खेदे किं जातं ?, कुत्सितं कार्य जातमित्यर्थः, यत्यस्मात्कारणात् अस्माकं प्रभुः-स्वामी स कुमारः समुद्रे पतितः ।। ६५४ ॥ अथ माया बहुला-प्रचुरा यस्य स मायाबहुलो धवलः श्रेष्ठी हृदयं-वक्षस्थलं पिट्टयति, च पुनः शिरो-मस्तकं कुट्टयति, पुनर्मुक्तः स्वरो यत्र कर्मणि तत् मुक्तस्वरं यथा स्यात्तथा पत्करोति-पूत्कारं करोति, कथमित्याह-हा इति खेदे हे स्वामिन् ! त्वं कुत्र गतोऽसि ? एवं पूत्करोति स्मेत्यर्थः ॥६५५।।
॥७५॥
Jain Education Inter
For Private & Personal Use Only
www.jainelibrary.org
