________________
शुष्कादिषु कल्प्याकल्प्यविधिः।
महति भाजने-प्रभूतदेयवस्तुमारभृते उत्पाठ्यमाने निक्षिप्यमाने दात्र्याः पीडा भवति, तथा तस्य भाजनस्य वधेविनाशे दायाः साधोर्वा दाहो भवति, कदापि खेदवशादप्रीतिर्जायते, ततस्तद्रव्यान्यद्रव्यव्यवच्छेदः, तथा भाजने भन्ने सति तन्मध्यस्थभक्कादौ सर्वतोऽपि विसर्पति षट्कायवधः, तथा स्तोके बहुकं बहुके बहुकमिति द्वौ भनौ सर्वत्रापि न कल्पते ॥ ५७० ॥ एतदेवाहथोवे थोवं छुढं सुक्के उल्लं तु तं तु आइन्नं । बहुयं तु अणाइन्नं कडदोसो सोत्ति काऊणं ॥५७१॥
स्तोके स्तोकमुपलक्षणत्वात् बहुके स्तोकं यनिक्षिप्तं, तदपि शुष्के शुष्कं कल्पत एव, ततः शुष्क आर्द्र, तु शब्दादाद्रे शुष्कं आद्रे आद्रे च तद्भवति आचीर्ण, यत्र बहुकं स्तोके बहुके बहुकं तदनाचीर्ण, कुतः ? इत्याह-स बहुकसंहारः | कृतदोषो-अनन्तरगाथायामुक्तदोष इति कृत्वा ॥ ५७१ ॥ अथ दायकद्वारं गाथाषट्कनाहबाले वुड्ढे मत्ते उम्मत्ते थेविरे य जरिए य । अंधिल्लए[य] पगरिए आरूढे पाउयाहिं च ॥५७२॥ हत्थिदुनियलबद्धे विवजिए चेव हत्थपाएहिं । तेरासि गुठिवणी बालवच्छ भुंजंति घुसुलिंती ॥५७३॥ | भजंती य दलंती कंडती चेव तह य पीसंती। पीजंती रुंचती कत्तंति पमद्दमाणी य ॥ ५७४ ॥ | छक्कायवग्गहत्त्था समणट्ठा निक्खिवित्तु ते चेव। ते चेवोगाहंती संघटुंतारभंती य ॥ ५७५ ॥
Jain Education Intern
For Private & Personel Use Only
www.jainelibrary.org