________________
प्रामित्यदोषः।
प्रभतं तस्मै प्रयच्छन्तीति, आत्मभावक्रीतम् ॥ ३१३ ॥ अथवा धर्मकथकपृच्छायां इत्थमुत्तरमाहकिंवा कहिज छारा दगसोयरिआ व अहवऽगारत्था। किं छगलगगलवलया मुंडकुडंबीव किं कहए?
किंक्षारा-भस्मावगुण्डितवपुषः कथयेयुः, किं वा दकशोकरिकाः, दकस्य-जलस्य शौकरिका इव पापर्द्धिकारिण इव-1 सामथा. अथवा अगारस्थाः, यद्वा छगलस्य गलं वलयन्ति-मोटयन्ति ये ते, यद्वा मुण्डाः सन्तो ये कुटुम्बिनः शौद्धोदनीयास्ते थियेयः?, नैव ते कथयन्ति, किन्तु यतय एवेति, श्राद्धा जानते स एवायमिति ॥ ३१४ ॥ अथ शेषद्वाराण्याहएमेव वाह खमए निमित्तमायावगम्मि य विभासा। सुयठाणं गणिमाई अहवा वाणायरियमाई॥
मेव धर्मकथावत वादिनि क्षपके निमित्तचे आतापके च विभाषा कत्र्तव्या, यथाऽहं वादीत्यादि, तथा श्रतस्थानगण्यादिगणित्वं-आचार्यत्वमिति, अथवा वाचनाचार्यत्वादि, आदिशब्दाजात्यादिद्वाराण्यप्यवसेयानि ॥ ३१५ ॥
अथ प्रामित्यद्वारमाहNI पामिञ्चपि य दुविहं लोइय लोगुत्तरं समासेण । लोइय सज्झिलगाई लोगुत्तर वत्थमाईसु ॥ ३१६ ॥
प्रामित्य-भूयोऽपि तव दास्यामीत्यभिधाय यत् साधुनिमित्तं गृह्यते तत् प्रामित्यमित्यर्थः, प्रामित्यमपि समासेन द्विविधंलौकिकं लोकोत्तरं च, तत्र लौकिक 'सज्झिलगाई' सज्झिलगा-भगिनी आदिशब्दाव भ्रात्रादि परिग्रहः तस्मिन.किमत भवति १. भगिन्यादिभिः क्रियमाणं द्रव्यमिति, अनेन च कथानकं सूचितम् , तदने वक्ष्यति, लोकोत्तरं वस्त्रादिषु साधनामेव
Jain Education in
For Private & Personel Use Only
www.jainelibrary.org
