________________
कल्प.सुबोव्या०७ ॥१६२॥
लसाधुषु । युक्तं दुष्करदुष्करकारको गुरुणा जगे॥१॥ पुप्फफलाणं च रसं सराण मंसाण महिलिआणं च ।।श्रीस्थूलभजाणता जे विरया,ते दुक्करकारए वंदे ॥२॥ कोशाऽपि तत्प्रतियोधिता सती खकामिनं पुकार्पितवाणैर-II वृत्तम् स्थाम्रलुम्ब्यौनयनगर्वितं रथकारं सर्षपराशिस्थसूच्यग्रस्थपुष्पोपरि नृत्यन्ती प्राह-न दुक्करं अंबयलुम्बितोडणं,
१५ न दुक्करं सरिसवनच्चिआइ । तं दुक्करं तं च महाणुभावं, जं सो मुणी पमयवर्णमि वुच्छो ॥३॥ कवयोऽपिगिरौ गुहायां विजने वनान्तरे, वासं श्रयन्तो वशिनः सहस्रशः। हर्येऽतिरम्ये युवतीजनांन्तिके, वशी स एकः शकटालनन्दनः॥४॥ योऽग्नौ प्रविष्टोऽपि हि नैव दग्धश्छिन्नो न खड्गाग्रकृतप्रचारः । कृष्णाहिरन्ध्रेडप्युषितो न दष्टो, नाक्तोऽञ्जनागारनिवास्यहो यः॥५॥ वेश्या रागवती सदा तदनुगा, षड्भी रसै जनं, शुभ्रं धाम मनोहरं वपुरहो, नव्यो वयःसङ्गमः । कालोऽयं जलदाविलस्तदपि यः,कामं जिगायादरात्, तं वन्दे युवतीप्रबोधकुशलं, श्रीस्थूलभद्रं मुनिम् ॥६॥रे काम! वामनयना तव मुख्यमस्त्रं, वीरा वसन्तपिकपश्च|मचन्द्रमुख्याः । त्वत्सेवका हरिविरश्चिमहेश्वराया, हा हा हताश ! मुनिनाऽपि कथं हतस्त्वम् ?॥७॥ श्रीनन्दिषे
णरथनेमिमुनीश्वरार्द्रवुद्ध्या त्वया मदन! रे मुनिरेष दृष्टः । ज्ञातं न नेमिमुनिजम्बुसुदर्शनानां, तुर्यों भविष्यति निहत्य रणाङ्गणे माम् ॥ ८॥ श्रीनेमितोऽपि शकटालसुतं विचार्य, मन्यामहे वयममुं भटमेकमेव । देवोऽद्रिदु॥१ पुष्पफलानां च रसं सुराणां मांसानां महिलानां च । जानन्तो ये विरताः. तान् दुष्करकारकान् वन्दे ॥३॥
॥१६॥ ॥रन दुष्करं आम्रलुम्बित्रोटनं न दुष्करं सर्पपनर्तितायाम् । तद् दुष्करं तच्च महानुभावं यत् स मुनिः प्रमदावने उषितः ॥२॥
Jain Education India
For Private & Personal Use Only
Abrjainelibrary.org
