________________
स्तंज. ३
॥ ७४ ॥
Jain Education Intern
सिद्धसारस्वतः सूरिः प्राह---
""पुव विबुद्धे तर जीसे पठाइ अंगं ॥ १ ॥” पुनः पदे पदे मन्दं मन्दं संचरन्तीं वीक्ष्य स्माह नृपः - "बाला चंकमंती पए पर कीस कुइ मुहगं ।” सूरिः स्माह-"नूणं रमणपएसे मेहलिया बिबइ नहपंती ॥ १ ॥”
तच्छ्रुत्वा नृपतिर्विकृतमुखोऽनिरादरश्च । तं गूढकोपं मत्वा स्वाश्रयकपाटे सूरिः काव्यं लिखित्वा व्यहार्षीत् । तच्चेदम्" श्रम स्वस्ति तवास्तु रोहण गिरे मत्तः स्थितिप्रच्युता वर्तिष्यन्त इमे कथं कथमपि स्वप्नेऽपि मैवं कृथाः । श्रीमत्ते मणयो वयं यदि जवल्लब्धप्रतिष्ठास्तदा
के शृंगारपरायणाः क्षितिजुजो मौलौ करिष्यन्ति नः ॥ १ ॥”
ततः श्रीगुरुगदेशं प्राप । तत्र धर्मभूपोऽस्ति । तस्याग्रहात् यावदामराजा स्वयमाकारणाय नायाति तावन्न विहार्य - | मिति प्रतिज्ञाय सूरयः स्थिताः । अथामस्तत्कान्यं वीक्ष्य दुःख्यभूत् । एकदा वनतो राज्ञा कृष्णसर्पमुखं दृढं मुष्टिमध्ये कृत्वा वाससाठाद्य च
2010_05
For Private & Personal Use Only
व्याख्यान
३५
॥ ७४ ॥
www.jainelibrary.org
