Kalyan 1960 03 Ank 01

SR No.: 539195
Original Sutra Author: N/A
Author: Somchand D Shah
Publisher: Kalyan Prakashan Mandir
Publication Year: 1960
Total Pages: 68
Language: Gujarati
Classification: Magazine, India_Kalyan, & India
File Size: 13 MB

Page 52

કલ્યાણ માર્ચ, ૧૯૬૦ : ૫૯ દિવસે વીતવા માંડયા. તે જે તકની રાહ મેળવવી હતી પણ ન મેળવી શક્ય એ અસહ્ય જતો હતો તે તક નજદીક આવવા લાગી. શેઠને અજંપાને કારણે તેનું હૃદય કરાઈ રહ્યું છે. ઘેર લાગ આવે અને ધાડ પાડવાના જે સ્વપ્ન સૃષિમાં જતી રહી છે એ એક જ વિચારે સેવને હવે તે સ્વપ્ન તેને સફળ થતું લાગ્યું. જાણે તેના જીવન સર્વસ્વનું બલિદાન દેવાઈ જે દિવસની પ્રતીક્ષા કરતા તે દિવસ આવી ગયું. એનું જીવનધન લૂંટાઈ ગયું. આંખો વિકરાળ ચઢયે અને કેટલાક સશસ્ત્ર સાથીદારેને લઈ બની અને દેહ તે ધગધગતા લેખંડ જે શેઠને ત્યાં ધાડ પાડવા ચાલી નીકળ્યા. ત્યાં જઈ ક્રોધવાળાથી લાળ બની ગયું છે. સુષિધાડ પાડી, માલમિલકત સાથીદારોને આપી માના પ્રાણ ખેંચનાર તરવાર અને હાથ રતાનું પોતે ઉંઘતી સુષિમાને પકડી ઘોડાપર ચઢી નાશી જાણે પાન કરી રહ્યા છે. અંગેઅંગમાંથી છૂટ. તીરવેગે ઘડો હકારી મૂક પણ પાછળ અંગારા વરસે છે, અને પૃથ્વીને ખેદાનમેદાન જ શેઠના માણસો પુરપાટ ઘડા દેડાવી તેને કરી નાંખું એવી મિથ્યા કલપનામાં આગળ પકડવા અથાગ પરિશ્રમ કસ્તા દોડયા. એ દેડયે જાય છે. જગત આખું તેને ચકકર ચકકર પરિશ્રમની કંઈક સફળતા થતી લાગી અને ભમતું ભાસે છે. તેઓ તેની વધુ ને વધુ નજદિક પહોંચવા આવી વિકટ પરિસ્થિતિમાં આવી પડ્યો છે. લાગ્યા, ખરેખરી રસાકસી જામી, છતાં પણ
એકલે છે, ગાંડોતુર બની જાય એવી ભયંકર બંને વચ્ચેનું અંતર ઘટતું ચાલ્યું.
સ્થિતિ ઉપસ્થિત થવાને વાર નથી, છતા પણ
પૂવે પાળેલા ચારિત્રને પ્રભાવ કહો કે યત્કિંચિત ચિલાતીપુત્રને લાગ્યું કે, હવે પોતે પકડાઈ
આરાધનાનું ફળ કહે; ગમે તેમ, પણ તેના જશે એ બીક–હેતુથી સુષિમાનું શું કરવું તેને
ન પુણ્યદયે માર્ગમાં એક વૃક્ષ નીચે કાઉસ્સગ. વિચાર કરવા લાગ્યા, પણ વિચાર કરવાનો સમય યાને ઉભેલા એક મનિને તેણે દીઠા. તે તેના ક્યાં હતે ! પળ બે પળ બસ, વધારે સમય ન
તરફ દોડી આવ્ય, ક્ષણભર થજો, ક્ષોભ પામે હતે. એ પળમાં કઈક વિચાર આવ્યું અને તરવારને એક જ ઝાટકે સુષિમાનું મસ્તક ધડથી
તરત બોલી ઉઠયે. “હૃદયને શાંત્વન આપે તે
કઈ માર્ગ બતાવ. તારી પાસે ઉપાય છે; બેલ, જુદુ કરી, ધડ ફેંકી દઈ આગળ વધે. ધડ
નહિ તે આ તરવારને ઝાટકે તારૂં મસ્તક પહયું હતું ત્યાં માણસ આવી પહોંચ્યા.
ઉડાવી દઈશ. ક્રોધની જ્વાળા તે ઓકિયાં કરતી વિચાર્યું કે જેની ખાતર જતા હતા તેના તે
હતી પણ અંતરાત્માના પેટાળમાંથી ધમની પ્રાણની આહુતિ અપાઈ ગઈ છે, હવે શું? એમ
ચિ પ્રગટતી હતી. પશ્ચાત્તાપની સરણી પુરતી માની ધડ લઈ પાછા ફર્યા. શેઠને અસહા ક૯પાંત
હતી. થયે પણ થાય શું? પુષ્પથી પણ કમળ એવી
આત્મા ભયંકર પાપ કરતાં તે કરી નાંખે સુષિમાને ઈ બેઠા.
પણ જ્યારે તેને તીવ્ર પશ્ચાત્તાપ થાય છે, એ આ બાજુ ચિલાતીપુત્ર દેડયે જ જાય છે. તીવ્રતા એવી હોય છે કે ભયંકર પાપને પણ એક હાથમાં લેહી નીતરતી તરવાર અને બીજા બાળીને ભસ્મ થઈ જવું પડે છે તે પ્રાયશ્ચિત હાથમાં સંધિરખુદ વરસાવતું સુષિમાનું મસ્તક! જે આત્મસંવેદનાપૂર્વક હોય તે પાપને ચિલાતીના અંગેઅંગમાં કેધની જ્વાળા ભભૂકી ખરતાં જરા પણ વાર લાગતી નથી. અને પ્રાયઉઠી છે. એને અંતરાત્મા ભડભડતી એ વા- શ્ચિતના નીરમાં નિમળ બનેલાને પામતાં વાર ળામાં લાલબુંદ બની શેકાઈ રહ્યો છે. પણ તેની કેટલી? માટે જ કહેવાયું છે ને કમે સુરા તે અત્યારે તેને પડી નથી. તેને તે સુષિમાને ધમ્મ સુરા !