Page Text
________________
Shri Mahavir Jain Aradhana Kendra
www.kobatirth.org
Acharya Shri Kailassagarsuri Gyanmandir
જણાય છે. પ્રભુ સિવાય આ સંસારમાં કઈ સાર નશ્રી, અર્થાત્ પ્રભુની ભક્તિમાં તન્મયતા દ્વારા પ્રભુને પ્રેમ સોંપાદિત કરી શકાય એવા દાવ છે. ભક્તકવિયત્રી મીરાંએ પોતાના પતિ પણ ઇશ્વર જ છે એમ કહી, શણગાર સજી ‘પગ ધૂધરૂ બાંધ મીરાં નાચી થી” એમ લખે છે, પીશ્રીની રચતામાં પણ સત્વના શણગાર સજ્જને ઈશ્વરને મળવાની ઉત્કંઠા દર્શાવાઈ છે. એએ લખે છે :
“કાજલ લ મુખથી ખેાલ, હુંસી હસી લાગે તિસ મુખ છેલ; તેલ લૈલ શિર કધી સારે, તિસ ગલે બાંહુડી પિયા પિયા રે... પિયુ બિના જો કરે શણગાર, તિસ ગલે લાગે જલદ અંગાર; પહેરી આભરણુ લેક ન આવે, ‘શા' સોાત્ર સા કથૂ કર પાવે ’
ખેલવુ તા }ાયલ જેવુ મીઠું-મીના પ્રિય થવા માટે એ જરૂરી છે. સત્યરૂપી ૠગાર સજી, પ્રિયતમ પ્રભુના ગળે હાથ ભેરવી ઇશ્વરમય થઈ જાય તેા જસોભાગ્ય પ્રાપ્ત થાય, અન્યથા શકાર સજવે પણ વ્યથ છે, આડ ંબર છે. ઇશ્વરની કૃપા મેળવવા શ્રદ્દા જરૂરી છે એમ એમણે લખ્યું છે.
આ રચનામાને ટૂંક મારાંશ છે: ‘અનલ ક’=‘એ તુ છે.'
મૃત્યુના અગમ-સ કેતઃ પીરશ્રી એક વખત એમના પુત્ર અકબરશાહ સાથે કરાંચી ગયેલા ત્યાં એમને મૃત્યુને અગમ-સ ંકેત થયે! તેથી એમણે ત્યાંના પોતાના અનુયાયીઓને આજ્ઞા કરી કે “મને કરામાં એ ટેકરી પર દફનાવો, જ્યાં હું ધર્મપદેશ દેતે.’ એમના નશ્વર દેહ તો ઢળી પડયો. કરાંચીના ખાજાએાએ તે ત્યાં જ એમને દનિર્વાધ થાય એ યેગ્ય લેખ્યુ અને બીજે દિવસે એ વિધિ કરવાનું નક્કી થયું. કહેવાય છે કે ત્યાં ચમત્કાર થયે! : જેમ સંત કબીરના મૃતદેહના બદલે ફૂલને ઢગલો થઈ ગયા હતા તેવુ અહી પણ બન્યું. સવારે જ્યારે જતાામાં સૌ જુએ છે તેા પીશ્રીનું શબ ગાયબ હતુ, પણ એ સ્થાતે ક્લેને ઢગલો પડયો હતો, શબ તે! કેરા આવી ગયુ` હતું, જ્યાં એમ દફત– વિધિ થવાના હતા ! આથી કરાંચીના ખેાભાઈએ પણ પોતાની ભૂલ સમજી ગયા. ત્યાંથી એમના જનાજો કાઢી કેરા લાવવામાં આવ્યે અને ત્યાં એમના શને પૂરા માન સાથે દફનવિધિ થયે તથા પછીથી ત્યાં દરગાહુ બધાઈ.
પીરશ્રીના જીન્નતનશીન થયાની જાણ થતાં એમનાં ધર્મપત્ની કેરા માર્થા, સ’. ૧૮૬૪ માં એમના પુત્ર અકબર હું મુંબઈ જતા હતા ત્યારે માત્ર ૧૫-૧૬ વર્ષની કરશે રવસ્થામાં અકાળ અચાનક અવસાન પામ્યા. (અકબરશાહને માંડવીમાં નાવેલા તેથી હું એમની દરગાહે છે.) આ અવસાનથી ખીખીને ઘો જ આઘાત લાગે..એમણે સ’. ૧૮૮૪ માં દેડ છેડચો ત્યાંસુધી એએ પીરશ્રીની તુત પાસે પૂજા-સ્થાનમાં અનેં સદાવ્રત ચલાવી સમય ગાળતાં, સત્ર1 આજે પણ ચાલે છે તેમાં જ્ઞાતિના કાઇ જ ભેદભાવ લેખાતે નથી. અગાઉ સદાવ્રત ચાલતુ' ત્યારે એ માટે જોઇતી સાધનસામગ્રી પર કોઈ જ જકાત પડતી નહિ ત્યારે ગાડાં કે અન્ય કઈ વાહન દ્વારા કે પગપાળા જતા આવતા યાત્રિકા-મુક્તે પાથર્ણ પાણી અને માટીનાં કારાં વાસણ વગેરે ત્યાંથી મળી રહેતાં. ગરીખાતે પ્રત્યેકને ૩ શેર(૭૬ તાલ)નાં લેટ મીક્રુ ડુંગળી વગેરે અપાતાં. ત્યાં પ્રાણી પ્રેમની હત્યા
નહાતી થી.
દરગાહનુ' દશન : પીરશ્રીની દરગાહનાં દર્શને જવા માટે પ્રથમ તા ઊંચા પડથાર પરથી પસાર થવુ' પડે. એ પડયાર ૨૫ ફૂટ લાંબો અને ૧૨ ફૂટ પહેાળા છે. વચ્ચે વચ્ચે બે અઢી અને ત્રણ ફૂટ ઊંચા પાકા ઓટલા બાંધેલા છે. અડી' એક મેટા એટલે ૨૭ ફૂટ પહેાળા અને ૩૭ ફૂટ લાંખે છે તેને સૌ ‘હુજી માણીવાળા' એટલે કહે છે. શ્રી મુમાણી મૂળ કેરાના હત!, પણ બધા૨ે મુબઈ પથિક-દીપાવ્સવાં એંટો.-નવે. ૧૯૯૦
૩૫
For Private and Personal Use Only
| SR No. | 535349 |
| Book Title | Pathik 1990 Vol 30 Ank 01 02 |
| Original Sutra Author | N/A |
| Author | K K Shastri and Other |
| Publisher | Mansingji Barad Smarak Trust |
| Publication Year | 1990 |
| Total Pages | 100 |
| Language | Gujarati |
| Classification | Magazine, India_Pathik, & India |
| File Size | 6 MB |