________________
आववा लाग्यो. घडी, अर्ध पहोर, पहोर विगेरेथी अनुक्रमे समयने वधारतो ते कुमार कसरत करनारानी पेठे नित्य दूर थकी पण पाछो आवतो हतो. निरंतर आवजाव करतां ते सर्वे योद्धाओ सूर्यना तापथी व्याकुल थया छतां खेद पामवा लाग्या. पछी विश्वास पामेला ते सुभटो कोई दिवसे झाडोनी छायामां बेठा अने कुमार पण एक पहोर विगेरेनुं अंतर करीने फरी तेमने मळ्यो. एम केटलाक दिवसे ते सर्वे सुभटोने विश्वास पमाडीने कुमारे पोताना विश्वासवाळा माणसोथी गुप्त रीते एक वहाणने तैयार कराव्यु.
कोई वखते योद्धाओ झाडनी छायामां बेठा-बेठा कुमारनी प्रतीक्षा करता हता एवामां ए आर्द्रकुमार सुवर्ण, रत्न तथा प्रतिमाने लईने वहाण उपर चडी गयो. जे वायुनो पुत्र हनुमान पोते सुखे समुद्रने तरी गयो हतो, ते वायुनी सहाय वडे आ वहाण पण शीघ्र समुद्रना पारने पाम्युं, पछी संसारसमुद्रने पण तरी गयो होय एम मानता ते आर्द्रकुमारे दीक्षा लेवाने उत्साहवाळा थया छतां मित्रना पण मेळापनी ईच्छा राखी नहि. परंतु जिनबिंबनी आशातनाथी भय पामता तेणे पोताना माणसोनी साथे ते प्रतिमा अभयकुमारने मोकली आपी. आर्द्रकुमार त्यां ज सात क्षेत्रमा केटलुक सुवर्ण वापरीने अने बाकी, पोताना सेवकोने सोंपीने पोते संयम ग्रहण करवानी उत्कंठावाळो थयो. आ प्रमाणे सातमी ढाल श्री न्यानसागरे भावपूर्वक कीधी ते तमे उत्साहपूर्वक सांभळजो.
दुहा (सोरठो) आणी मन आलोच, चढतिं परिणामि, करी पंचमुष्टी लोच, ते करि आर्द्रकुमार...
ढाल-८
राग-केदार गगनथकी कहई देवतां, अहो अहो नरराज, भोगकरमनइं ताहरइं, मत लि चारित्र आज, मानी जई शीख साजनां, मिलसि माननी संग, मानी जई शीख साजना, करशउ व्रतनो भंग... तन्निसुणी चिंतवई, कुंवर साहस धीर, सूरपुरुषनि स्युं करई, भोगकरम भडवीर, मानी....
69
