________________
૮૦ ]
બુદ્ધિપ્રભા [ તા. ૧-૧૦-૧૯૬૩ મેંટ, ઘોડાગાડીઓ, સાયકલે અને કારી-અભિમાની કહેતા તે અચાનક માનવીઓની વણઝાર ચાલી રહી હતી. અહીં કયાંથી ? અને ઓફીસમાં મિત્ર પરંતુ એ કશા તરફ અત્યારે તેનું
જ્યારે ઉપરી અમલદાની ખુશામત
કરતાં થાકતા ન હતા ત્યારે આ ધ્યાન ન હતું. તેના મનમાં એક જ
હરિભાઈ પિતાના સ્વમાનને પ્રાણથીય સવાલ સળવળી રહ્યો હતોઃ “શું માનવી અધિક લેખી, કેવળ પોતાના કાર્યમાં જ કાચંડાની પેઠે આમ રંગ બદલી મશગૂલ રહેતા હતા અને કોઈની શેહ શકે છે?
કે શરમમાં ખેંચાયા સિવાય કડવી છતાં
સાચી વાત કહેતાં જરાય અચકાતા ન ત્યાં તે કેકને પગરવ સંભળાયો હતો. તે અત્યારે અહીં ? અને મારી અને તે પાછું વળી જુએ તે પહેલાં જ પાસે ? મારે તે એની સાથે નહિ “કેમ મદનભાઈ !” કહે છે કે એક યુવક જે સંબંધ હતે....' ઝરૂખામાં આવીને ઊભો.
“મદનભાઈ! એક વીમા કંપનીમાં “ઓહ, હરિભાઈ ! આવો આવે. મારા મિત્ર નેકરી કરે છે. મેં તેને તમે કયાંથી? મદનને સામે દોડી જઈ તમારા વિષે વાત કરી રાખેલી આજે એ આગંતુક વ્યક્તિને આવકારી. તેના તરફથી સમાચાર મળ્યા છે કે, આગંતુક વ્યક્તિ કંઈ બોલે તે
એક કારકુનની જગ્યા ખાલી પડી છે. પહેલાં તે મદનના મગજમાં વિશે જે તમારી ઈચ્છા હોય તો...” આવી ગયાઃ “આ હરિભાઇ! એક અને જરૂર જરૂ” એ બે શબ્દો વખતને મારી ઓફીસને સાથીદાર સાથે મદનના બે હાથ જોડાઈ ગયા. એાછા બેલે અને સૌથી અતડો રહેતા તેનું અંતર બેલી ઊઠયું: “આનું નામ અને મારા પેલા મિત્રો જેને અહં. સાચો મિત્ર.”
દીપોત્સવી અંક – –
