________________
法表决然终老法老※※※济杂杂杂杂杂※※※※※
प्रेमघेला प्रवासीनुं जीवन !
(ગયા અંકના પૃષ્ઠ ૧૮ થી ચાલુ. )
પ્રકરણ ૫ મું
સજા, Love and bear was the echo from heaven. “હાવું અને રહેવું અ, એ સ્વર્ગને પછે હક્તિ ! ”
અદાથી ફેરવી ખંજર, ગળાપર તું પછી કહેતી; શહીદે નાઝ બતલાવો, કે આમાં ધાર કેવી છે? !
“સ્વર્ગીય સુખડાં, સ્વનેસમાં સૈ વહી ગયાં!” જીન્નત બેગમને સુવાને ઓરડે વિશાળ અને મધ્યમ હતો. બસરાની કારીગીરીવાળા સુંદર પણ સંવાળા ગાલીચાથી તેની જમીન ઢંકાયેલી હતી. બહુ મૂલ્ય પદાનીમાંને અતિ સુવાસી માડે મગજને તરબતર કરી મુકતે હતે. એારડાની વચ્ચે એક જરી કામની સેજ (પથારી પડી હતી. તેમાં અથાગ રૂપવતી બેગમ જીનત અઢેલી પડી હતી, બાજુ પર તમામ દીન દુનિયાને માલેક બાદશાહ શાહજહાન સતે હતો –
ખારી, જીન્નત ! એક જામ ભરી સિરાઝી લાવ! તરસ ઘણજ લાગી છે. શર બહું જલદ છે; તેથી શિરાઝીજ લાવ કે, જલદી ઉંઘ આવી જાય.
વિશાળ ઓરડાની દરેક ખારીએ લટકી રહેલા લીલા પડદામાંથી ઝગમગતા દિવાઓનું તેજ તે ઓરડાના તમામ અબાળપર પડતું હતું, અને ચદિશ વેરાઈ રહેલા ગુલાબની ખૂશ પૂરજોશથી ઉડી-ઉભરાઈ રહી હતી, સંગેમરમરની છાજ ઉપરની ચિત્રિત ગુલાબદાનીમાંથી મોતીની સેર જેવી ગુલાબજળની ધારાઓ નીચે સેનાના પાલામાં પડતી આબેહૂબ જણાતી હતી. સોનાની લાકડી પર આળસુ બની રહેલે પખીરાજ ઝોકાં ખાઈ રહ્યા હતા. આમ રંગીન પાંખોવાળું બુલબુલ વચ્ચે વચ્ચે ફફડી ઉઠે છે, અને ખૂરોની કોયલ અધું ખાતી ખાતી ટહુક્યા કરે છે, વળી ટહુકાથી જાગી ઉડી બાદશાહે આંખ ઉઘાડી અને કહ્યું:
“અથી ! જિન્નત, જીવન સખી! સ્ત! ઘડિનર બીન ઉઠા લાવ. જન! અને બજાવ ! કષ્ટ ચયન નથી પડતું. ચલને દે જિન્નત !
, “ચેન ન પરત દિન કલ ન પરત હય! ) બેશ ઘાટીલું, નહિ અતિ લાંબુ, તેમ નહિ ગરક, એવું સુડોલ સરીર લઈ જિન્નત બેગમ બાદશાહને હુકમ થતાં ઉઠી, લીલા રંગના ઝીણું એાઢણામાંથી નીકળતા રવ તિના તણ તરંગ ખેલાવતી એક કટાક્ષ ફેંકી. જિન્નત દિવાલે લટકી રહેલા બીન તરફ આવી. વેણીના કમરની શુંટી સુધી લટકી રહેલા ઘાટા કે, તેની ચાલની લટકથી નાચવા લાગ્યા,
