________________
भ्रातरमेते किलोपहसिष्यन्ति । मम मातरमपि निन्दिष्यन्तीत्यादि विमृश्य तदैव हसावधप्रतिबुद्धो भावदेवोऽपि दीक्षामग्रहीत । भवदेवमुनिश्चारित्रं परिपाल्य स्वास्थये मृत्वा येवोऽभवत् । अथ तस्मिन्मृते भावदेवेन व्यचिन्ति-मया स्वेच्छया दीया न गृहीता, किन्तु पन्धुलज्जया स पन्धुः परलोकमगात् । गृहे घ नवपरिणीता पत्न्यपि मन्मार्ग पश्यन्ती भविष्यति । अतो मका गृह गन्तव्यमिति विचार्य साधुलिङ्गं त्यक्त्वा परावर्तमानः स तत्र नगरे समामत्य नगरसमीपे कुत्रचित्रासादे समुपावित्रत् ।। सावत्तत्र केनापि हेतुना समागता नागिलाख्या तत्पत्नी तं स्वभारमुपलक्ष्य भ्रान्तचितं तं प्रविषोध्य संयमे सुस्थिरमकरोत् । | एष भाषदेवो जम्यूस्वामिजीव आसीदसौ लजया दीक्षा ललौ । प्रान्तेऽपि स्त्रीवचसा स्थैर्यमासाध स्वात्मार्थमसाधयदतोऽन्य- ५ | रप्येवं लजा मन्तव्या । येन तस्य जनस्यापि सर्वेप्सितकार्य विति। __ लक्ष्म्युपसंहारः, शालिनी-छन्दसि-एवा जे जे ख्यड़ा भाव राजे, एणे विश्वे अर्थ यी तेह छाजे ।
एवं जाणी सार ए सौख्य केरो, ते धीरो जे अर्थ अर्जे भलेरो ॥ ३५ ।। __ अतः हे प्राणिनः ! यूयं यदि सुखं वाञ्छय तर्हि धीरतयार्थोपार्जनं कुरुत । अर्थ विना महान्तोऽपि नैव शोभन्ते । तदैI कल्ये रामचन्द्रमपि पथिकाः पारधिमजल्पन । भतो लोके सर्वतः श्रेयसी सम्पत्तिरेवास्तीति मत्वा तदर्जन सर्वैविधेयमेवेति ॥३५॥
अथ राज्याभिषेकावसरे पितुर्वनवासाऽदेशेन ससीतः सलक्ष्मणो रामो बनाय गच्छन् मार्गे केनापि पथिकैन पलोकि । | सत्रावसरे तदन्येन पान्थेन स पृष्टः-कि भोः । कोऽयमदृष्टपूर्वोऽनीदृक् पुनो गच्छन् वीक्ष्यते । तदाकर्ण्य तेनोक्तमसो कोऽपि पारधिर्मविष्यति । तयोरीदृशं वचनमाकर्णयन रामो जगाद
