________________
अष्टमोऽधिकारः
अथ श्रेष्ठीमहाशीलप्रभावं पुण्यपावनम् । श्रुत्वा राज्ञी भयस्ता भूपतेः पापकर्मणा ।। १ ।। गले पाशं कुधीः कृत्वा मृत्वा सा पाटलीपुरे । संजाता व्यन्तरी देवी दुष्टात्मा पापकारिणी ॥ २ ॥
पण्डिता धात्रिका सापि चम्पापुर्याः प्रणश्व च । पाटलीपुरमागत्य तत्रस्थां देवदत्तिकाम् ॥ ३ ॥ बेश्यां प्रतिजगी स्वस्य वृत्तकं घुष्टमानसा । रूपाजीवापि तच्छ्रुत्वा धात्रिकां प्राह सर्वतः || ४ || कपिला कि विजानाति ब्राह्मणी मूढमानसा । साभा च भयत्रस्ता चातुरी कि च वेत्यलम् ॥ ५ ॥ अहं सर्वं विजानामि कन्दर्परसकूपिका । कामशास्त्रप्रबोगा च जगद्वञ्चनतत्परा ॥ ६ ॥ मत्कटाक्षशरवातैर्हता हर्यादयोऽपि ये । त्यक्त्वा व्रतादिकं यान्ति कस्ते धीरो वणिक् सुतः ॥ ७ ॥ उर्वशीव च ब्रह्माणं सुदर्शनमनुत्तरम् । सेवेऽहं स्वेच्छया गाढं तदा स्यां देवदनिका ॥ ८ ॥ प्रतिज्ञामिति सा चक्रे तदग्रे गणिका कुधीः । सत्यं कामातुरा नारी न वेत्ति पुरुषान्तरम् ॥ ९ ॥ जन्मान्धको यथा रूपं मत्तो वा तत्त्वलक्षणम् । तथान्योऽपि न जानाति कामी शीलवतां स्थितिम् ॥ १० ॥ अथातो नृपतिः श्रुत्वा यणोक्तं सुनिश्चितम् । दुराचारं स्त्रियः स्वस्य पश्चात्तापं विधाय च ॥ ११ ॥ हा मया मूढचित्तेन दुष्ट स्त्रीवञ्चितेन च । विचारपरिशून्येन चक्रे साधुप्रपीडनम् ॥ १२ ॥ इत्थादिकं विचार्याशु स्वचित्ते च सुदर्शनम् । भक्तितस्तं प्रणम्योच्चैर्जगी भो पुरुषोत्तम ॥ १३ ॥ मयाज्ञानवता तुभ्यं दत्तो दोषो वधादिकृत् । तथापि क्षम्यतां मेऽत्र दुराचारविजुम्भणम् ।। १४ ।
