________________
श्री आवश्यक
चूण उपोदूधात निर्युक्तौ
॥४३०॥
मूलगुणे वा अविसोहिकोडीए उत्तरगुणे वा विमोडिकोडीउति । जं पुण त्रीडियनिमितं कतं तं कप्पति, जेण ते विसरिसा मिच्छादिट्टिगा म ॥ एवं जयसमनारणावरण भणिता जहा उप्पण्णा णिन्द्गा, मणिता व जयविसारदा अज्जवतिरा अज्जरक्खिगाय ॥ इदार्णि अणुमनेत्ति दारं
तवसंजमो० ॥ ८-१०० ॥ ७८९ ॥ तो दुविहो, संजमो सम्मं पावोवरमो, सो य सत्तरसविहो, एतेज चरिचसामाइयं विपि गहितं निरर्थ पञ्त्रयणं वा अणेग मुतमामाइयं सम्मतमामाइयं च ववहारगहणेग य णेगमसंगमववहारा वहारिगति गहिता, विमत्तिविपरिणामो य एत्थ दच्छां । ततः कोऽर्थः १, नेगमसंगहवत्रहाराणं चचारिवि सामाइया अणुमया, जेण एतेहिं मोक्खो साहिज्जति, उज्जुमुनादीर्ण पुणे चउन्हें मुनयाणं संजमसामाइयं चैव अणुमर्त, जेण तेन पेन्वाणं सेज्झिनित्ति । इदाणिं 'किं कनिविहं कस्स' एसा गाथा घोसेतव्वा, तत्थ किन्निदारं किं सामाइयगं दव्वं गुणो उभयं वा ?, दपि किं जीवदन्वं अजीवदन्वं मी वा गुणेोऽवि किं जीवगुणो अजीवगुणो वा हवेज्जा, एमादि आसंकासंभवे सति आह-किं सामाइयकी, स्वरूपतोतो नयतः सिद्धांतो वेति भण्णति
आया स्व० ।। ८-१०१ ।। ७१० ॥ आता जीवो, खलु विसेसणे, सामाइ 'सामं समं च सम्मे' इच्चादिना सुकासे मणिहिति, पञ्चस्वातको पच्चक्खाणं करेंतो, पच्चक्खाणं नाम पच्चक्खे सावज्जजोगपरिण्णा, वनुमाणनिदेसेण परिणामिच दंसेति, ततः कोऽर्थः १, सावज्जजोगपरिण परिणामपरिणतो जीव सामाइकं भवति स्वरूपतः, इतरस्तु विमाषेति विशेषणार्थः । अथ केनार्थेनैवमुच्यत इति, भण्णति -
अनुमतद्वारं
॥४०॥