________________
श्रो
दानादि
कुलकवृत्तिः
1७४।
तां वसुदेवः परियति । तस्याः सप्तमो गर्भश्च ते भर्तारं पितृपरिवारयुतं संहरिप्यतीत्युक्त्वा मुनिनिर्गतः । तत् शील श्रुत्वा जीवयशया खेदं प्राप्य मथुराऽगताय कंसाय सर्वापि वार्ता कथिता । ततो भीतेन कंसेन मुनिवाक्यं व्यर्थ | कुलकम् कर्न वस देवो मथुरायां रक्षितः । कृता च तेन सार्द्धमतिप्रीति । अथैकदा वसदेवेन कसं प्रति कथितं यत्व मार्गयसि, तदह ते दास्यामि । वचनं गृहीत्वा कसेनोक्त-हे स्वामिन् । गृष्णक दासपतिसहस्रप्रमाणाः खियः
K नेमिनाथ मंति, अतो देवस्याः सप्त गर्भाः मह्यं दया:. बचनबद्धेन वसुदेवेन तत्प्रतिपन्नं । अथ देवकी यदा गर्भ प्रस पति
चरित्रं सदा कससेवकास्ता तिर्छनि । तो दवी ये बाल प्रसते तं बालं हरिणेगमेवीदेवो भट्टिलपुरे मृत रमाया: सलमाया अग्रे मंचति । तम्या मनवाल देवकीसमीपे मुंचति । कंससे व कास्तं मनबालमादाय कंसाय समर्पयति । सं मलमपि बालं कंस: मिलायामाम्फाल यति । तदा देवकी वसुदेवावेवं जानीतो यदस्मद्घालान् फंसो मारयतीति । अथानुक्रमेण सप्तमो गर्भ: संजातः । पूर्णे मासे भाद्रपदकृष्णाष्टम्यां रोहिणीनक्षत्रे सप्तस्वप्नसचितो देवक्या पुनोऽजनि । तत्पुण्य प्रभावात्तदा कमसेबका निद्रावशं गताः । तदा वसदेवस्तं वालं मस्तकोपरि विधाय बस्त्रेण चाच्छाद्य नंदगोपालगृहे मोचिन चलितः । पथि नगरप्रतोभ्यां काठपंजरस्थेनोग्रसेनेन बसुदेवं दृष्ट्वा पल्टं, स्वामिन् ! किमिदमादाय गच्छसि । वसुदेवेनोक्त-भवतोमऽस्माकं च यस्मात्सुखं भविष्यति तद्गृहीत्वाह व जामीत्युक्त्वा स ! | गोकूले समागतः, देवयोगेन तदा नंदभार्यया यशोदया पुत्री प्रसूताभूत, तस्याः स्थाने पुढारत्नं मुक्त्वा वसुदेवस्ता पुत्रीमादाय पश्चादलितस्तूर्णमागत्य च तां देवकीसमीपे मुक्तवान्. इतः कंसपाहरिका जागृताः पुत्रीं च तामादाय
॥७४॥
