________________
दान कुलकम्
चंदनवाला कथा
श्री मे विपत्तिः समायाता । अधुनापि यदि कोऽपि पात्रमकायाति तदा तास्मै बाकुलानमिदं दत्वा भोजनं करोमीति दानादि-चिरायंती सा स्थितास्ति । कलकवृत्तिः
श्व श्रीमहावीरप्रभुः पण्मासाभिग्रहयारी तत्र समायातस्तदा सा दृष्टा सनी चिनयत्ययं कोऽपि महामुनिजंगमतीर्थ रूपो मद्भाग्य बलेनात्र समागत इति विचित्य सर्व दुःखं विस्मृन्य हृष्टा सती प्रभुप्रति वाकुलान् ।।६०॥
दातुं लग्ना । तदा प्रभुणा स्वाभिन हो विचारितो-द्रव्यतो मापानं सूर्पकोणके-स्थितमस्ति, क्षेत्रतो गृहदेहलोमध्ये पादमेकं बहिरेक चांतः कृत्वा स्थितास्ति, कालतस्तृतीयप्रहरोऽपिवर्तते भावतो राजपुत्री, विक्रीता, दासीत्वमापन्ना, कुमारिका, मुण्डितमस्तका. निगडित चरणा, भक्षिता सत्यपि रोदनं न करोति 1 ततः स्वामिना करो न प्रसारितः, तदा अहो ममाऽभागिन्या हस्तादयं मुनिरप्याहारं न ग्रहणातीति चिंतयंती सा रुदनं चकार । सदा स्वामिना निजं सर्वभप्यभिरहं संपूर्णीभूतं विज्ञाय हस्तौ प्रसारिती । चंदनादतवाकुलान् गहोवा पंचदिनोनषण्मासीतपःपारणं कृतं । तत्र पंत्र दिव्यानि प्रकटितानि, तत्पदद्वयस्थित निगडं त्रुटित्वा स्वर्णमयं जातं, शिरसि केशपाशो जातः । सर्वांगेषु च रसानामभरणानि जातानि । स अहो धन्यमहोधन्यमिति वदंतो देवास्तत्र नृत्यं चक्रुः । प्रभोः पारणकं जातं श्रुत्वा राजादयो बहवो लोकास्तवागतः । सौधर्मेद्रोऽपि तत्र समागतः । तावता धनावहः श्रेष्ठधपि तत्रायातः । पश्यति स्वगृहं राजादिभिर्भत । शृंगारितां च चंदनां दृष्ट्वा हृष्टः । ततः सौधर्मेद्रः शेष्ठिनं कथयति, इयं दधिवाहनराज्ञः पुत्री चंदना प्रभोः प्रथमसाध्वी भविष्यति । ततो नाजा
६०
