________________
रूपमोहितः श्रेष्ठी एनां पुत्रीं कथयित्वापि ननं भार्या करिष्यति, तेनाहं च जीवन्मतव । इति विचित्य सा तस्या मारणोपायं चितयति । एकदा सा बिन यवती चंदना गृहागतस्य छोष्टिन: पादक्षालनं कर्तु लग्ना । तदवसरे | तस्या भूमौ पतितो वेणीदंड: श्रेष्ठीनोत्पाट्य स्वोत्संगे घृतस्तद् दृष्ट्वा मूलया चितितं ननं मदवसायः सत्यो जातः । अथ श्रेष्ठी तु भोजनं कृत्वा हट्टे गतः । ततो दुष्टमलया मस्तक मुण्डनपूर्वक चंदनबालां निगडितच रणद्वयां विधाय शून्यगृहमध्ये निक्षिप्य तरकपाटकं दत्वा तालक दत्तं । कथितं च परिबारेभ्यो, यः कोऽपि ओठिनमेतद्बत्तांत कथयिष्यति तस्य जीवितसंशयो ज्ञातव्य इति तर्जनां दत्वा सा दृष्टा पितर्गहे गता । गहागतोष्टिना पृष्टं चंदना व गता? कथं न दृश्यते ? इत्यादि श्रेष्ठिना पप्टोऽपि परिवारो मृलाभीत्या किमपि न प्रजल्पति । शोष्ठिना ज्ञातं बही रममाणा भविष्यति । द्वितीयदिवसेऽपि श्रोष्ठिना लथव पाट, परं कोऽपि तद्वत्तांतं न कथयति ! तृतीयदिने ओष्ठिना कृदना पृष्टं । तदैकया वृद्धभोजनकारिकया मूलाया: सर्वा वार्ता प्रकाशिता। दुःखीभूतेन श्रेष्ठिना भीन्नमेव तालक भक्त्वा कपाटाबुद्घाटितौ । तत्र मुडितमस्तकां निगडितपादां क्षुत्क्षामकुक्षी स्वकर्मदूषणदानतत्परां नमस्कारपदमुच्चरतीमथुजलाबिल नेत्रां तामुरपाट्य श्रोष्ठी बहिरानीतवान् । तामाश्वास्य दयाद्रचेताः श्रेष्ठो तस्याः कृते गृहमध्ये भोजनं गवेषयितुं लग्नः, परं दुष्टमूलया युक्त्या गोपितमुक्त तत् क्वापि न लब्धं । महिष्यादिकृते सूर्पकमध्यस्थान् वाकुलान दृष्ट्वा तदा तु तत्सहितं तत्सूर्पकं तम्य प्रदाय श्रेष्ठी स्वयं निगडभंजनकृते लुहारानयनाथं गतः । तदा चंदनया चितितं, मया यदि पण्यानि न्यूनानि कृतानि तदेय मीहीश
॥५९॥
