________________
धी दानादि
दान
कुलक
वृत्तिः
मूलदेव
कथा
॥५२॥
गत्वा मूलदेवाय मिलिता । मूलदेवोऽपि तस्याः संगमेनात्यंत संतुष्टः । अर्थकदाऽचलो व्यापारार्थ बेन्नातटे समागत्य मणिमुक्ताफलाद्युपहारं राज्ञे दत्वा उवाच-हे स्वामिन् ! राजभागनिमित्तं भवतः सेवकान् प्रेषय । मूलदेवेन स उपलक्षितः परमचलेन मूलदेवो नोपलक्षितः । राना भाणितं-ति कर कान्ति? तोक-एगीफलमंजिष्टादिकमस्ति । राज्ञोक्तं-श्रेष्टिन ! त्वयार्थ एव राजभागो देयः, परमहं स्वयमेव तत्रागत्य नव ऋयाणक विलोकयिष्यामि । इत्युक्त्वा राजा तत्रागत्य तत्क्रयाणकानि दृष्टुं लग्नस्तदा मंजिष्टादिमध्यात्सुवर्णरूप्यरत्नानि निःसृतानि दृष्ट्वा रुरटेन राजा स चौरवद्वद्धः । तद्रव्योपरि च स्वसेवकाः स्थापिताः, श्रेष्ठी च गजगृहे समानीतः । राज्ञाऽच लंप्रति प्रोक्तं-त्वं मामुपलक्षयसि ? तेनोक्तं-हे महाभाग ! त्वां को नोपलक्ष यति ? राजोक्तमावयोः पूर्वमलापक यदि संस्मरसि तदा वद । तेनोक्तं, स्वमित्रहं न स्मरामि । राजा देवदत्तामाहृय प्रोक्तं-त्वमेनमचलसार्थवाहमुपलक्षयसि ? तदाऽचलेन देवदतोपलिक्षिता । देवदत्तयोक्त-भो अचल ! सोऽयं मूलदंवोऽस्ति यस्य त्वया पूर्व भणितं, ममापद् उद्धारः कर्तव्य इति । अचलेनापि मूल देवमुपलक्ष्य प्रोक्तं-स्वामिन्नस्या आपदो मां समुद्धर । मुलदेवराज्ञा कृपा मनसा तत्सकलधनसमर्पणपूर्वक स मुक्तो गतो निजनगर प्रति 1 अथान्यदा स निर्पणशर्मा ब्राह्मणो मलदेव भूपतोभूतं श्रुत्वा तत्रागत्य प्रणामं कृतवान् । राज्ञा तद्वासग्रामस्तस्मै दत्तः । पुनर्यन कुल्माषानं दत्तं तस्मं व्यवहारिणेऽपि तद्वासग्रामो दत्तः । एवं बहुकालं याबद्राज्यं पालयन्ननेकमुपादानतीर्थयात्राजिनशासनोन्नति कृतवान् । अथ तस्मिन्नगरे, चौराणामुपद्रवो बभूव । सर्वाः प्रजा मिलित्वा राज्ञोऽग्रे समागत्य कथयामासुः, स्वामिन्नगरमध्ये
