________________
वत्तिः
दर्दीदेव कथा
श्रो
दष्टस्तत्र विविधौषधीमूलरसमिथितं जलं मिलि तमभूत् । तृषातुरेण सेडुकेन तत्पीतं, औषधीरसमाहात्म्याच दानादि
तस्य कुष्टरोगो गतो जातं च मनोहरं शरीरं । तदा स हृष्टः सन् निजगृहंप्रति चचाल । क्रमेण कौशांब्याकुलक
मागतस्तदा लोकास्तं पृच्छंति-हे सेडुक ! तव शरीरं कथं गतरोगं बभूव ? तेनोक्तं देवाराधनेन मे रोगो गतः ।
ततस्तेन गृहमागत्य पुत्रादिभ्यः प्रोक्तं किं दृष्टं युष्माभिर्ममावज्ञाफलं? पुत्ररुक्तं हे तात ! कुटुंबिनामुपरि युष्माभिः ॥२७८॥ कथं विश्वासघात: कृतः । एवं पुत्रपारादिभिनिदिताऽसौ नगरप्रतोल्यां समागतः । इतस्तत्र श्री महावीरप्रभुः
Pा समवसृतस्तदा द्वारपालेनोक्त-हे सेडुक ! स्वमत्र मम स्थाने क्षणं तिष्ठ ? अहं श्रीवीरप्रभुं बंदित्वा द्रुतमेवा-2 गच्छामीत्युक्त्वा स गतः ।
अथ क्षुत्तृषातुरेण सेडुक द्विजेन ता समीपतिदुर्गादेवीस्थाने लोकैढाकितानि वट प्रमुखद्रव्याणि भक्षितानि । ममध्याहनकालयोगेन च स भृशं . तूपातुरो जातो मनसि च वापीकपतडागादीनि ध्यायति । परं प्रतोली || निर्जनां मुक्त्वा स कुत्रापि गंतु समर्थो नो भवति । एवं तज्जलध्यानपरोऽसौ मत्वा राजगृहनगरे वापिकायां गर्भजसंजिपंचेंद्रियदर्दुरत्वेन समुत्पन्नः ।
अथ प्रभुरपि ततो विहरन राजगहे समवसतस्तदा जलाहरणार्थमागतानां परस्परं वार्तालापं कुर्वतीनां पौरखीणां मुखेभ्यः श्रीमहावीरप्रभोस्तत्रागमनं श्रुत्वा तस्य दर्दुरस्य जातिस्मरणज्ञानं समुत्पन्नं । ततश्च तितं तेन यद् द्वारपालो मां प्रतोल्यां मुक्त्वा यं श्रीमहावीरं वंदितुं गतोऽभूत् स एव जगज्जंतूनां संसारसागरतः समुद्ध
॥२७
