________________
1॥२६१।।
ध तरयोपरि मनागपि क्रोधं करोति । परं तपोविषयेऽशक्तीभूतः संध्यायामत्याहारं वृत्वा सुप्तोऽप्यसो क्षुधातुर कष्टेन रात्रि निर्गमयति । गडभतं करंबाहारं स करोति तेन तस्य कूरगडु इति नाम जातम् ।
अथ तत्र संघाट केऽन्ये एकमासीनिमासीधिमासीचतुःमासीतपःकारकाश्चत्वारस्तपस्विनः संति । ते नित्याहार
करगडसाधोहस्यिं कुर्वति । एकदा स करगडसाधुनिशायां प्रथमपौरुष्या स्वाध्यायं कृत्वा द्वितीयपौरुष्यां च ध्यानस्थितचितयति मा प्रति धिगस्तु, तपसा बिना नित्यमाहारलोलपस्य मम कर्माणि कथं विलयिष्यति ? अमी चत्वारस्तपस्विनः साधव एव धन्याः संतीत्यादि चितयतस्तस्य पार्श्वे शासनदेवतयागत्य वंदना कृता । तस्मै वंदयती शासनदेवता निरीक्ष्य तेषां चतुणी तपस्विसाधूनां मनस्यतीवेळ समुत्पन्ना।
अथ प्रभाते स कूरगामनिर्यदाहारं समानीय भक्षयितुं लगस्तदा तरीर्षालुभिर्मुनिभिस्तत्समीपे समागत्य तस्याहारमध्ये धुरातं । तदा स मुनिः क्षमायुक्तश्चितयामास-अहो मयाधमेन तेषां तपस्विमहात्मना वैयावृत्त्यं न प्रियतेऽतस्तेषां कषायोत्पत्ति भय । ममैवायं दोष इत्याद्यनित्यभावनां भावयन् क्षपकोण्यामास ढोऽसो मुनिः केवलज्ञानमासादितवान् । तक्षा देवैरण्यागत्य दंदुभिनादपर्वकं तस्य केवलमहोत्सवः कृतस्ततो देवरचितस्वर्णकमलोपरिस्थितेन सेन करगड़मेव लिना धर्मदेशना दत्ता । ते स्वारोऽपि तपस्विनः प्रतिबुद्धाः संतो निजात्मानं निदंतस्तस्य पार्श्व समागत्य पिनयावनता निजापराध क्षामयामासुः । प्रांतेऽनित्यभावनां भावयद्धिस्तरपि केवलज्ञानमासादितम् । अथ कुरगामुनि बहुजीवान् प्रतिबोध्यप्रांते मोक्षे गतः ।। इति श्रीभावकुलके कूरगडमुनिकथा ।।
