________________
श्रा
मात्र
कन्दक
दानादिकलक
पतिः
कथ
॥२५॥
इतः श्रोनहावीरप्रभस्तत्र पोतनपुरे समयसृतस्तमा सोमचंद्रषिणा तापसी दीक्षा बिहाय प्रभोरग्रे जैनदीक्षा ग्रहीता । । वल्कलचीर्यपि तत्र समागत्य केवलि संसदि स्थितः । प्रसन्नचंद्रनपोऽपि निजातिवलास्यबालपत्रायापि राज्यं दत्वा मंत्र्यादिभिश्च तं पत्रं संरक्षितं विभाय संसारममदत रोकाभिलाषी तरीनिमां दीक्षां प्रभोरग्रे गृहीतवान् ।
अथ प्रभुरपि परिवारयुतस्ततो बिहृत्य निजदेशनामतवर्षण रोकभव्य जनान् गतसंसारतापात् कुर्वन् क्रमेण निजचरणभ्यास राजगृहोद्यान मलंचकार । तदा प्रसन्नचंद्रराजयिः प्रभोरानामादायक पादस्थ: सूर्याभिमुखीकृतनयनऊबहतो ध्यानलीनो राजमार्ग एव तस्थिवान् । इतः श्रेणिकराजा प्रभवंदनार्थ निज सकलदलयुतो नगरमध्यास्प्रभुपचित्रितोद्यानगमनकृते प्रयाणमकरोत् ।
अथ श्रेणिक सैन्यागागामिनी मुमुखदुर्मखाभिधानी द्वौ श्रेणिकनपसेवको क्रमेण चलती प्रसन्नचंद्रराजपिपविधिनम्थाने समाजग्मतुः । तत्रैकाग्रमानसेनातापनागहणतत्परं त मनिशेखरं दृष्ट्वा तयोरेकः मुमुखनामा नामेवका जगाद-अहो धन्योऽयं येन दुष्करमपि कार्यमंगीकृत्य निजामसाधनं समारब्धमस्ति । तदा दुर्मखो निजाभिधानं सार्थक कुर्वन् जगाद-हे मित्र ! नास्य मनेरयं तपोधर्मस्तस्येदं सकल मपि क्रिया विधान निष्फलमेव । यदनेन प्रसन्नचंद्रनयेण निजबालपुत्रं राज्ये विन्यस्य दीक्षा ग्रहीतास्ति । किं च विडालानां दुग्धमिव तेन निजपुत्रराश्यादीनां रक्षणकार्य मंत्रिणां समर्पितमस्ति, परं न च जानात्ययं राजषियंत्ते दुरात्मानो मंत्रिण: कपटपाट वोपेतदुष्टलुटाका इव तस्य बालतनयं व्यापाद्य राजीश्च स्वाधिनीकृत्य राज्यं च निजहस्ते गृहीत्वाचिरादेव प्रजाणां
