________________
दानादिइन्टकवत्तिः
।।२४८11
प्रमन कथ
STORIES
पोतनपुराश्रमे व्रजामि, रथिनोक्तं वयमपि तत्रैव गच्छामः । तत् अस्त्रा बल्कलचीयपि तेन सह चलित ।
अथ रथमध्य स्थितां रथिप्रियामपि स तानतातेति कथयनि । तदा तया निजभरि प्रत्युक्तं-हे स्वामिन्नसौ नापस कुमार कथम संबई प्रजल्पति ? रथिनोक्त-हे प्रिये ! वीरहितेऽरण्ये बसन्नमो मुग्धबन व पुरुपयोभदं न जानाति । अथ क्रमेण चलन बल्कल चोर्यपि तेन रथिना मह पोतनपरप्रतोली प्राम-नदा रथिकस्तम्मे म्नांक द्रव्यं दन्वा कथयामास-भो तापसकुमार! त्वमत्र कस्मैचिदेतद् द्रव्यं दत्त्वा तस्य ग्थाने निवास कर्याः। यतोऽत्र विना द्रव्यं स्थानं न लभ्यते । इत्युक्त्वा म रथी निजगहे गतः 1 अथ वल्कलचीर्यपि नगरमध्ये प्रविश्य मुखमवींकृत्येतस्ततो विलोकयन् पथि चचाल । अब यवाहं प्रविशामीति चिनयनकम्या बंज्याया गृहद्वारमृद्घाटितं जात्वा तच तापमाश्रमं जास्तस्मिन् प्रविश्य ध्याय जगाद-ह नात! अहं प्रणमामि गृहाणेदं द्रव्यं प्रदेहि च मे निवासस्थानं । वेश्ययोक्त-भो नापसकुमार! त्वमत्र सुखेन संविधन्युबत्वा मोदकादिभिस्तं सा संतोषयामास । नत: सा नापितमेकमाहूय तस्मै कश्रयामाम, भो नापित अन्य ऋपिकुमारम्य नख के शादीन कत्रयित्वा सम्यक् कुरु ।
अथ नापितेन तथाकरणानंतरं वेश्या तस्य बल्कलानि निष्कामयामाम । तदा स वल्कलचीरी वाल इव रुदनं चकार । कथयामाम च ममाजन्म मनिवेषं त्वं मा निष्कासय? तदा बेश्ययोक्तं है ऋपिकूमार! त्वं खेदं मा कुरु ? अस्मित्राश्रमस्थस्यायमेव विधिरस्ति । ततः नानानंतरं वेश्या तस्य मनोहरवस्त्राभूषणानि परिधापयामासः । ततः सा मृदंगादिन निगानपूर्वकं तेन सह निजककन्यायाः पाणिग्रहणं कारयामास । अथ वल्कल
