________________
"२४५॥
भावना निष्फला जेयाः ॥२॥
मणिमंतओसहोणं, अंततताण देवयाणपि । भावेण विणा सिद्धि, न ह दीसइ कस्सवि लोए ।।३।।
__ व्याख्या---मणयश्चितामणिप्रमुखास्तेषां तथैव मंत्राणामौषधीनां यंत्राणां तंत्राणां देवानां चापि भावेन विना कस्यापि लोके निश्चयेन मिद्धि दृश्यते ॥३॥
सुहभावणाबसेण, पसन्नचंदो मुहुत्तमित्तणं 1 ख विऊण कम्मगंठि, संपत्तो केवलं नाणं ।।४||
व्याख्या-शुभभाबनामहिम्ना प्रसन्नचंद्रराजपिमहत्तमात्रेणापि कर्मग्रंथि क्षपयित्वा केवलज्ञानं संप्राप्तः ।।४|| तस्य कथा चेत्थं
पोतनपुग्नगरे मोमचंद्राभिवो राजास्ति । तस्य धारिण्यभिधाना गजी बर्तते । मकदा राजः केशपाशं सुगंधितलादिना वामयति । तन्मध्ये चकं श्वेतबालं दृष्ट्वा तया विनोदेनोक्तं स्वामिन्द्रयं यमदुतः समागतोऽस्ति । मंत्रांतन तेनेतरततो विलोकितं, परं कोऽपि पुरुषो न दृष्टस्तावता विस्मयमापत्रस्य राज्ञो हस्ते सा तं श्वेतबाल निष्कास्यार्पयामाम, कथितं च तया स्वामिन् । सैय धर्मराजदुतः समागतोऽस्ति । अथ चकितेन राज्ञा चितित-४२ | महो मे पूर्वजाः संमारमागरमोता: श्वेत बालदर्शनादर्बागेब प्रबज्याप्रवहणाधिरूढा मोक्षनगरे गताः संति । अहं स्वद्यापि विषयकई मनिमग्नो सम्यतो मां प्रति धिगिति विचार्य स निजपुत्रप्रसन्नचंद्राय राज्यं दत्वा स्वयं धारिण्या मह तापसी दीक्षा जग्राह | अथ प्रथमत एवं गर्भवत्या धारिण्या तत्र तपोवन पनौकः प्रसूतो वल्कलेराच्छा
