________________
२३५॥
वसुंधरा चापल्येन कंदविर्भूतनागोपशमनाय स्त्रीलंपटन कमटन महानाचार सेवितुं लना । क्रमेण कमटमायंबा वरुणया तदनर्थ विज्ञाय तवृतांतो मरुभूतये निवेदितः । प्रच्छन्नस्थितेन मानिनापि तन्प्रत्यक्ष दृष्टं । ततोऽमौ कोपेन व्याकुलीभतो निजभ्रातरं कमळं तदकार्यकरणे निवारयामास, परं लोटन लेन न मानितं । तदा मरुभनिना तद्वनांतोऽरविंदगजे निवेदितस्ततो राजा कमठं गृहीत्वा नम्य शिगेमंडनमखजालेपलं वकारोणादिविडंबनां विधाय तं निजदेशानिष्कासयामास । मनस्यतीवनोऽसो भ्रातरि को वहन मन शिवाम्यतापसपाश्च तापसी दी जग्राह ।
अर्थकदा माभूतिना विमृष्ट ननं मया भ्रात्रा सहायुक्तं कृतं. ननोचना तम्य समीपे गत्वाहं तस्मै क्ष मयामोति विचार्य राज्ञा निवारितोऽपि म बने कमठाचे गत्ता कथयनि-हे भ्रातः ! केवल वोकृते मया त्वया सहाशोभनं यत्कृतं तन्ममापराध क्षमम्ब । एवं नस्यामृतमधुगण्यपि वचनानि श्रृता फणीव कोपाटोपकलितः कमठो विषानलज्वालानिमानि वचामि बभाण । रे दुराचारिन ! कुलांगारक मितो दूरीभव । निजमखं त्वं मा दर्शय । एवं निरस्कृनो मरुभूनिम्ततो निःमृत्य मनम्यनीब खिन्नो दुनेिन मृन्या विध्याचले हस्ती जातः । तं वृत्तांतं श्रुत्वाविदो नपो बैराग्यमासाद्य दीक्षा गृहीतवान् । क्रमेण निपलं चरित्रं पालयतम्तस्यावधिज्ञानं समुद्भतम् । अथ कमठभार्या वरुणा मृत्वा सौब वित्र्या नले हस्तिनी जाता । तमा मह विविधा क्रीडा कुर्वन स गजो निजकाल गमयति
