________________
॥२३३॥
मकलो दुनः । अथ सोमस्ति न कोऽपि य एवं शिक्षां ददाति । नदेकेन शिष्येणोक स्वामिन् ! विष्णुकुमारमत्राह्वयत । अथ मंत्राज्ञयैकः शिष्यों मेरुपर्वने श्रीविष्णुकुमारसमोरे गत्वा तस्मै सकलं वृतांत नित्रदयामास । तत् श्रुत्वा कोपातुरो विष्णुकुमारमुनिस्तेन निजगुरुभ्रात्रा सह हस्तिनापुरे राजसभायां समागतस्तं दृष्ट्वा नमुचि विना सर्वेपि समुत्थाय दयामासुः । अथ विष्णुकुमारमुनिना नमुचिमुद्दिश्योक व मान मा कुरु । तथापि तेन न मानितं । ततो विष्णुकुमारेणोक नहि त्वं मम यावस्थानं देहि ?
पाद
त्रयाणां स्थानं दत्तम् ।
अथ विष्णुकुमार मुनिना वैयिध्या स्वकीयं लक्षयोजनप्रमाणं शरीरं विहितं । पूर्वपश्रिममुद्रयो निजपाद्वयं मुक्तं तृतीयवारं च चरणमुत्पाट्य नमुचिशिरसि मुक्तं नेन स मृत्वा रसानले प्राप्तस्तवापि मुनिकोपी नोपशमते । अथ सौधर्मेन्द्रेण नत्रागत्योपणमयुक्तवचनैः क्रमेण मूर्ति शांति नीतः । ततो विष्णुकुमार मुनिनिजमूलरूपं विधाय गुरुपाश्र्व समागत्यालोचनां जग्राह प्रीतेऽनशनं विधाय समक्षं गतः । इति तपः कुलके श्रीविष्णुकुमारमुनि कथा ||
कि बहना भणिएणं, जं कस्सवि किवि सुहवि । दीस तिहुअणमज्झे, तत्थ तवो कारणं चेव ||२०|| व्याख्या --वहु कथनेन कि ? यत् यस्य कस्यापि कथमपि यत् किचिदपि त्रिभुवनमध्ये सुखं दृश्यते तत्र तप एवं कारणं ज्ञेयम् ||२०|| || इति श्रीप कुलकं समाप्तम् ।।
इंद
।।२३३०
