________________
श्री दानादि
वृत्तिः
1॥२२२॥
प्रतिबोधाय मुखभ्यासमंड शुगा बिशाम तत्र समापातो नदीनीरगतं मीनं च दृष्ट्वा मांस खंडं तटे तपः मुक्त्वा मोन गृहीतं नद्यां प्रविष्टः । इतो मीन जले कर्दमांतविलीनी भूयादश्यीभूतं । तटस्थं मांसखंडमपि काकः
कुलकम् समादायोड्डितः, स्वयं च पंके निमग्रो दुःखीबभूव । तद् दृष्ट्वा तटस्थराज्या हसित्वोक्त रे मुर्ख ! त्वं डाभ्यामपि भ्रटो जातस्तदा शृगालेन मनुष्यभाषया प्रोक्त-रे नग्निके ! अहं तु द्वाभ्यां भ्रटः परं त्रिभ्योऽपि भ्रष्टं
जंबुकुमा स्वकीयात्मानं त्वं कथं न शोचसि ? तत् श्रुत्वा विषण्णा यावद्विस्मयं प्राप्नोति तावत्तेन निजरूपं प्रकटीकृत्य
कथा सर्वमुदंतं च कथयित्वा बहुतजनापूर्वक तस्यै कथितं, अथ त्वमपि स्वमोक्षकृते जिनधर्ममाराधय । तथापि तत्प्रनिपन्नं, तदा देवेन सोत्पाट्य साध्वीसमीपे मुक्ता । तत्र दीक्षामादायालोचनापुर्वक शुद्धतपांसि तप्त्वा सा सद्गति प्राप्ता । ततो हे स्वामिन् ! त्वमपि मिलितमुखानि विहायान्यसुखेभ्यो मामिलापं कुरु ।।
अथ जंबूकुमारः कथयति नाहं विद्युन्मालीव मूर्खः । यथा दैतादयश्रोण्यां गगनवल्लभनगरे मेघरथविद्युन्मालिनामानौ ही भ्रातराव भूताम् ।
एकदा गुरुणा लाभ्यामुछिष्ट चांडालिनी विद्यां दत्वा कथितं चांडालपुत्री परिणीय वर्षे यावद्वाचारित्वेनेयं विद्या साधनोवा । ततस्तो गरुमापृच्छय वसंतरे चांडालपाटके स्थिती 1 क्रमेण च परिचयतश्चकेन चांडालेन मेघस्थाय निज कांक्षिणी कन्या परिणायिता, विद्युन्मालिने च दंतुरा कन्या परिणायिता । मेघरथस्तु ब्रह्मचर्षस्थितस्तां निजोत्तरसाधका विधाय स्वविद्यां साधयामास । विद्यन्माली तु तस्यां दंतुरायामपि चांडाल्यामा- र
॥२२
