________________
श्री दानादि
कलक
वृत्तिः
॥२०४॥
धृत्वा येोध्धुं लग्नाः । पित्रा बहु प्रतिबोधिता अपि ते नामत्यंत । तदा धनं खिन्नः पुनरपि देशांतरंप्रति चलितः, क्रमेण च कीशाबीनगर्यो समागतः ।
अथ तस्यां नगर्यो शतानीकाभिधानो राजास्ति, तस्य सौभाग्यमंजर्यभिधाना पुत्री वर्तते । किंच राज्ञः पार्श्वे बहुमूल्यमेकं रत्नमस्ति, किंतु तस्य परीक्षां कोऽपि न जानाति । राज्ञा पटहोद्घोषणा कृता यथः कोऽपि रत्नपरीक्षां करिष्यति, नम्मे राजा पंचशतग्रामयुतां निजपुत्रीं प्रदास्यति । तदा धन्नेन नृपाग्रे समागत्य रत्नपरीक्षां विवाय कथितं यस्याग्रे रत्नमिदं संतिष्ठते तस्य राज्यं वृद्धि प्रयाति शत्रुरपि तं न पराभवति । किंच भोजन - भूतस्याल्यां यदीदं रत्नं मुच्यते तर्हि कोऽपि पक्षी तत्समोपे नायाति । राज्ञा तत्प्रतीति विधायधन्नाय पंचशतग्रामयुता निजपुत्री परिणायिता । अथ धन्नस्तत्र तथा सह सुखं भुनक्ति । एकदा तेन तत्रकसरःखननकार्यमारब्धं । तत्र च बहवो निराधारा जनास्तेन धनार्पणपूर्वक योजिताः । अथ यदिवसाद्राजगृहान्नो निर्गतस्तद्दिवसात्सर्वमपि घनं तत्पितृहान्नष्टं तदा श्रेष्ठो धन्नस्य द्वे भायें तत्पित्रोर्गृहे मुक्त्वा शालिभद्रभगिनीभद्रायुतः सर्वकुटुम्बं गृहीत्वा परदेशे प्रस्थितः । क्रमेण दैवयोगेन कौशांच्यामागतस्तत्र च सरःखननकार्यं दृष्ट्वा हृष्टः सन् कुटुम्बयुतस्तस्मिन् कार्ये लग्रो निजाजीविकां स चकार । पुरुषाः सर्वे खननकार्यं कुर्वति विश्व मृतिकादि वाह्येति ।
अथैकदा धन्नश्रेष्ठ नृपयुतस्तत्सरः खननकार्यं विलोकयितुं समागतस्तत्र च कर्मकरजनवृंदमध्ये निजपितृप्रभृतिसकल कुटुम्बं निरीक्ष्य स विस्मितः । कुटुम्बज नास्तु निजनिजकार्यतत्परास्तं नोपलक्षयति । अथ ध
तप:
कुलकम्
धन्ना
शालिभ
कथा
॥२०४
