________________
श्री
राजगहनगरे श्रेणिकाभिधो राजा, तत्रार्जुनाख्यो माली वसति, तस्य बंधूमतीनामभार्या । अथ तस्य वाटिकादानादि
पाचे मुद्गरपाणिनामयक्षस्यालयमस्ति । तस्मिन् तस्य यक्षस्य पाणिधतसहस्रपलमितभारमुद्गरा मूत्तिर्वर्तते । कुलकवृत्तिः
अर्जुनमाली सर्वदा तं यक्ष पुष्पादिभिः पूजयित्वा नगरमध्ये पुष्पविक्रयार्थं चतुप्पथे समागच्छति । अथ तस्मिन् यक्षालये षट् विट् पुरुषा नित्यं समागत्यानेक भोगक्रीडादि कुर्वति ।
एकदा विद पुरषैधगनीगुतार्जुनपालिनं तवागछतं विलोक्य परस्परं निश्चयो वृतो यदद्यास्माभिः सर्वैः 11१९६।
कपाट पृष्टे स्थातव्यं । यावच्चायमर्जुनमाल्यत्रागच्छेत्तावत्तं परिगृह्य गाढबंधनैर्बध्ध्वा तस्य भार्यया सह भोगविलासः K कर्त्तव्य, इति विचित्य ते प्रच्छन्नतया कपाटपृष्टे स्थिताः । इत आगतमर्जुनमालिनं तथैव बध्ध्वा तैस्तस्य स्त्रिया
सह भोगविलासं कत्तुं प्रारब्धं । तद् दृष्ट्वार्जुनमाल्यत्यंत कुपित: सन् चितयामास, नन मयं यक्षोऽशक्त एव । यस्य दृष्टौ विधीयमानमप्येतत्पापं स एड इवोपेक्षते । एतावद्भिदिबसमया वृथैव तस्य पूजा विहिता । इतः सावधानीभूतेन यक्षेण तस्यार्जुनमालिनः शरीरमधिष्टितं । तबंधनानि च स्वयमेव त्रुटितानि, सहस्रपल मितलोहमुद्गरोऽपि स्वयमेव तस्य हस्ते समायातः, तत्कालमेव तेनोत्थाय मुद्गरतस्ते षडपि पुरुषाः सप्तमी च भार्या व्यापादिता । तदादित: स प्रतिदिन बनसमेतजनमध्यात् षट्पुरुषान् सप्तमी च स्त्रियं मारयति । एवं तेन बहवो जना मारिताः । ऋमेण सा वार्ता राजगृहे विस्तृता । इतः श्रीवीरप्रभुस्तत्र वने समवसृतः, पर यक्षाधिष्टिततंदर्जुनमालिभीत्या कोऽपि बनमध्ये प्रभवंदनार्थ न समायाति । परं सुदर्शनश्रेष्ठी मातृपितनिवारितोऽपि वीरप्रभु
॥१९
