________________
श्री
दानादिकुलकवृत्तिः
॥१६४।
पृष्टः-हे भगवन् ! किं मयेहकर्म बद्धं येनाहमेवं विधदुःखभाजनं जाता । मुनिनोक्त पूर्वभवे त्वमेका सपत्नीयुता
शील तगतहारिभार्यासीत् । तस्त्रास्ते सपल्या जिनधर्मानुरागत्वाग्जिनप्रतिमापूजनानंतरं भोजनकरणे नियमोऽभूत् ।
कुलकम् स्वयकदा समत्सरया द्वादश प्रहरावधि तां प्रतिमां रजःपुंजे निक्षिप्य तस्याः पूजनभोजनांतरायः कृतः । पश्चात्तां रुदंती दृष्ट्वा त्वया सा प्रतिमा ततो निष्कास्य तस्यै समपिता । तत्कर्मणा तवापि द्वादशवर्षावधि पतिविरहो
अंजना बभूव । धर्मद्वेषेण सपत्न्याः कलंकदानेन चाद्यापि त्वं दुःखं सहसे ।
सुन्दरी अथ त्वं धर्म कुरु । धर्मत एवं प्राणिनः सुखीभवति । तत् श्रुत्वा तया सम्यक्त्वं गृहीतं । इतोंजना- कथा मातुल: सूर्यकेतुनामा विद्याधरो विमानस्थो गगनमार्गे गच्छन् स्खलितविमानोऽधो भूमौ साधु दृष्ट्वा वंदनायावतीर्णः । तत्रस्थामंजनामुपलक्ष्य तेनानागमनकारणं पृष्ट । तयापि सर्व वृत्तांत निरूप्य विलापः कृतः । तदा मातुलस्तामाश्वास्य सतनयधात्री विमानाधिरूढां विधायाने चलितः। मार्गे मातुरुत्संगस्थितेन तेन वालेन घंटारवः श्रुतस्तदा घंटामुद्दिश्य यावत्स निजहस्तमग्रे करोति तावत्स विमानात्पतितस्तदांजना विविधबिलापान कत्तुं लगा। अथ तं पतितं ज्ञात्वा मूर्यकेतर्यावदधः पश्यति तावत्स बालो यत्पर्वतशिलोपरि पतितोऽस्ति सा पर्वतशिला चूर्णीभूतास्ति । ततस्तेन विमानं तत्र समुत्तारितं दृष्टश्च तत्रासौ बाल उपद्रवरहितो रममाणः । ततस्तं गृहीत्वा । तन्मातः समर्प्य तस्य शिलाचूर्ण इत्यभिधानं दत्तम् । अथ विमानस्थाः सर्वेऽपि निजनगरे प्राप्तास्तत्र मातुलेन महताड बरेण तस्य जन्ममहोत्सवः कृतः । अंजनापि तत्र स्वकीयमखंड शील पालयंती भ नामक्षरमाला जपती
॥१६४।
