________________
॥१५५।।
इति विचित्य राजा दुर्गालाया दिष्टं यदेमं नगरमध्ये विडंव्य शुलायामारोपयेति । राज्ञ आदेशमासाद्य यमदूतरिवातिभयानकर्दगपालसेवकः स कचेप्वाकृष्य बहिनिष्कासितस्ततो मुंडितार्धमस्तकं कंठस्थापितार्कपुष्पमाल कतरक्तांजनललाटतिला शिरोधार्यमाणसम्स मेवंविधनिदिधविडंबनापूर्नन मुदर्श सभोपरि समारोप्य ते राजमार्ग चेलः । इतन्तं वृतांतं श्रुत्वा तद्भार्यया मनोरमया चितितं चंद्रादपि कदाचिदंगार वृष्टिर्भवेत् परं मम भर्तुः परस्त्रीलंपटत्वमसंभवितमेवेति विचार्य सा गृहदेवालये गत्वा जिनं पूजयित्वा कथयामास-हे शासनदेवि ! मम भर्तुः सान्निध्यं कार्यमित्युत्रत्वा मा कायोत्सर्ग तस्थौ । तत्क्षणमेव शासनदेव्या प्रकटीभूय तस्य कथित-हे महासति ! त्वं चितां मा कुरु । अहं तकछील महात्म्यात्सांनिध्य करिष्यामित्युक्त्वा सादृश्या बभूव । अथवं विडंब्यमानं सुदर्शतं ते शूली समीगे समानीय तस्यामारोपयामासुः । तत्क्षणमेव सा शूली सिंहासनरूपा जाता । ततस्तैस्तस्मै खड्गादिप्रहारा दत्तास्ते प्रहारा अप्यलंकारतां भेजुः । अथ तैर्दुर्गपालसेवकम्तद्वत्तांतो राजे निरूपिसस्तदा राजा स्वयं तत्रागत्य तथास्थितं च सुदर्शनं दृष्ट्वा प्रणामं कृत्वा स्वापराध क्षामयामास । सन्मानपुरस्सरं च तं तद्गृहे प्रेषयामास । ततो राजा नत्मन्य वृतांतं विज्ञायाऽभयां गहानिष्कासयितु लग्नस्तदा सुदर्शनेनागत्य राजानं च विज्ञाप्य तस्यै अभयदानं दापिनं । किनु लजया विषण्णीभूतया तया गलपाशनात्मधातः कृतः । अथ तस्या धाविमातापि राजा नगरानिष्कासिता पाटलीपुत्रे देवदत्तागणिकागृहे स्थिता । कियता कालेन सुदर्शनो बैराग्यमासाद्य दीक्षा गहीत्वा पाटलीपुर समागतः तदाऽभयाधात्री तमुपलक्ष्य कपटवाबिकीभूयाहारदानमिषेण देवदत्तागृहे समानीय देव
॥१५
