________________
कुलक
वृत्ति:
कथा
अथ द्वितीयदिने यदा वररुचिः संसदि नृपस्तुतिवद्धनवीनकाव्यानि पठित्वा विरमितस्सदा स्वीबचनप्रेरितेन गोलदानादि
शकडालेनोक्तं-स्वामिन् ! काव्यानि त्वेतानि मनोहराणि संति । ततस्तुण्टेन राजा वररुचयेऽष्टोनरशतदीनारकुलक15 दानं दत्तं, अथैवं तं प्रति प्रतिदिनं राजा दानं दातुं लग्नः ।
अर्थकदा मंत्रिणा चिंतितमयं तु मिथ्यात्वद्धिर्भत्सकाशाजता, अतः सा निवारणीया । इनि रिचार्य स्थूलभद्र
द्वितीदिने तेन राजे कथितं स्वामिनिमानि काव्यानि तु जीर्णानि संति । यतो मम पत्र्योऽयंत नि जानंति । 1१३२
तद्विषयेऽहं प्रातर्भवतः प्रतीति कारयिष्यामि । अथ तस्य मंत्रिणी यक्षा यक्षदिनादिमतपयः सति । म्बप्रजातिशयस्तासां क्रमेणकदिव्यादिसमवागवधि श्रवणानंतर काव्यादि मुखमुखाचारं भवति । प्रभाते मंत्रिणा सकेतपूर्वक । ताः सप्तापि कन्या यवनिकांतरे सभायां स्थापिताः । अथ बररुचिरप्यागत्य स्वकीयन बीनम्नुतिभिर्नुप तुष्टाब । तदनंतरं मंत्रिकृतसंकेततो यक्षादिभिः सप्तभिरपि कन्याभिस्तान्येव स्तुतिकाव्यानि पठितानि, तना हटेन सन्ना तस्मै दानं निवारितं । अथ वररुचिविषाणो गंगातटै गत्वा जसमध्ये एक कपटयंत्रं कृत्वा लोकाना परी गंगास्तुति कृत्वा कथयति, हे मातगंगे! यदि राजा दानं न ददाति नहि स्व में यच्छेत्युक्त्वा जलान: यं यंत्र
१३२.1 पादेनाकर्षयति । ततस्तत्र पूर्वमुक्ता दीनारग्रंथि बहिरापतति । एवं प्रतिदिनमाश्चर्यप्रामानां लोकानां पुर. स करोति । नगरे सर्वत्र सा वार्ता प्रसिद्धा जाता । राजापि तद्वत्तांतमाकाश्चर्ययुतस्तद्दर्शनगंतुमना मंत्रिसन्मुख मंश्चत । मंत्रिणोक्तं-स्वामिन् ! प्रभाते वयमपि तत्र गत्वा तदाश्चर्य बिलोकयिष्यामः । अथ रात्रौ मंत्रिणा तत्र नदीस्थाने
