________________
अनुयोगचन्द्रिका टीका सूत्र २४८ अनुगमनामानुयोगद्वारनिरूपणम्
७८५
निवृत्तिर्भवति । ते च मवृत्तिनिवृत्तीक्रमेण तपः संयमयोः कारणम् । तपः संघमयोः सतोः पापकर्मणोऽग्रहणम् । ततश्च कर्मविवेकः = कर्म निर्जरा - जीवमदेशेभ्यः कर्मणः पृथग्भवनम् । तेन जीवस्य अशरीरिता, अशरीरितया अनाबाधता ततश्र जीवोsवेदनो= वेदनारहितो भवति । अवेदनत्वाच्च अनाकुल:- विलो भवति । ततश्च निरुक्= समस्तभाव रोगरहितः । ततश्च जीवोऽचलः । अचलत्वेन सिद्धिक्षेत्रे शाश्वतो भवति । शाश्वतत्वं चोपगतः सन्नव्याबाधसुखं लभते । इत्थं परम्पराऽव्याबाघसुखनिमित्तं सामायिकश्रवणम् । तदुक्तम्
'गोयममाई सामाइयं तु कि कारणं निसामेति ? | नाणस्स तं तु सुंदरमंगुलभावाण उवलद्धी ॥५॥
-"
अशुभ पदार्थों के अवयोध के लिये होता है इसलिसे इससे शुभ में प्रवृत्ति और अशुभ से विष्वृत्ति होती है । अब जो ये शुभमें प्रवृत्ति और अशुभ से निवृत्ति हैं, वे तप और संयम में कारण होती हैं । जब तप और संयम का सद्भाव आत्मा में हो जाता है तब पाप कर्म का ग्रहण आत्मा में नहीं होता। इससे पूर्व संचितकर्मी की निर्जरा होती है जीव के प्रदेशों से कर्मों का पृथक्करण होता -इससे जीव में अशरीरिता और इससे अनाबाधता होती है। इससे जीव वेदना रहित बन जाता है और वेदना रहित होने के कारण वह आकुलता रहित बन समस्त भावरोग से रहित बन जाता है। भाव रोग से रहित होने के कारण फिर वह अचल होकर सिद्धिक्षेत्र में शाश्वत विराजमान हो जाता है और अव्याबाध सुख का भोक्ता हो जाता है । इस प्रकार परम्परारूप से अव्यवाध सुख प्राप्ति के निमित्त सामा
છે માટે એથી શુભમાં પ્રવૃત્તિ અને અશુભથી નિવૃત્તિ થાય છે. હવે તે આ શુભમાં પ્રવૃત્તિ અને અશુભથી નિવૃત્તિ છે, તે તપ અને સંયમમાં કારણરૂપ ઢાય છે. જ્યારે તપ અને સયમના સદ્ભાવ આત્મામાં છે, ત્યારે પાપકમ નું ગ્રહણુ આત્મામાં હેતુ નથી. આનાથી પૂર્વસંચિત કર્મોની નિરા થાય છે, જીવના પ્રદેશાથી કર્મોંમાં પૃથકકરણ હાય છે, આથી જીવમાં અશરીસ્તા અને એથી અનાખાધતા હાય છે. એથી જીવ વેદના રહિત થઈ જાય છે. અને વેઢના રહિત થવાથી તે આકુલતા રહિત બનીને સમસ્ત ભાવરાગથી રહિત થઈ જાય છે. ભાવરાગથી તે અચળ થઈને સિદ્ધિ ક્ષેત્રમાં શારવત વિરાજમાન થઈ જાય છે. અને અવ્યાબાધ સુખલેાકતા થઈ જાય છે. આ પ્રમાણે પર પરા રૂપથી અવ્યાબાધષ સુખ પ્રાપ્તિ નિમિત્ત સામાયિકનું, શ્રમણ છે. तहुतभ
अ० ९९
