________________
શત્રુંજય પ્રકાશ. વધ રજુ થવાથી ત્રણ વર્ષે મુંબઈ સરકારે તેની મંજુરી આપતાં જણાવ્યું કે આ રકમમાં દરબારની તમામ માગણીને સમાવેશ થાય છે અને ઠાકોર સાહેબ ગમે તે હાને બીજી કાંઈપણ રકમ લે તે તે મજરે લેવી ને ઠારે તેના બદલામાં શ્રાવકેના જાનમાલના પોલીસરક્ષણની બાંહેધરી આપવી.
જેનેએ આ નિર્ણય સામે વાંધો લઈ ઠરાવેલી રકમ ન ભરતાં હીંદી વજીર (સેક્રેટરી ઓફ સ્ટેટ ) પાસે અપીલ કરી. જ્યારે ઠાકરે નવા કરારની રકમ વસુલ અપાવવા પોલીટીકલ એજટ પાસે દાવો કર્યો જેના પરીણામે એજટે વચ્ચે પડવાથી વધે ઉભે રાખી રૂા. ૧૦,૦૦૦ ભરવા શરૂ ક્ય.
આટલા મતભેદ પછી ઠાકોર અને જેને વચ્ચે છેટું પડતું રહ્યું તેથી ગઢના રક્ષણ માટે જેનોએ ડુંગર ઉપર આરબ રાખ્યા. તે સામે ઠાકરે વધે લીધે; પરંતુ અંગત રક્ષણ માટે જેને તે હકક છે તેમ બ્રીટીશ સત્તાએ ઠરાવવાથી આ તકરારને અંત આવ્યું. તે પછી ઠાકરે ગઢમાં કંઈ કામ કરતાં મંજુરી માગવાને હુકમ કર્યો તેના અંગે નં. ૧૬૪૧ તા. ૧૬-૩–૭૭ થી સરકારે “પર્વત ઉપરની દરબારસત્તા મર્યાદિત છે. એટલે તેના રાજ્યના બીજા ભાગમાં જેમ દખલગીરી કરવાનો અહીં અધિકાર નથી” તેમ ઠરાવ્યું.
આ અરસામાં શેઠ પ્રેમાભાઈ ઉપર ઠાકોરે ચેરીને આરોપ ગોઠવ્યું. પ્રેમાભાઈ શેઠે ૧૮૫૬ ના બળવામાં સરકારને ઘણી મદદ કરી હતી. સરકારની ટપાલ બંધ થઈ જતાં શેઠની મધ્ય હિંદ તરફ જતી ટપાલમાં સરકારના જોખમી ઓર્ડરે લઈ જવામાં આવતા તેથી સરકારે તેમને રાવ બહાદુરને ઈલ્કાબ આપે. વળી તેઓ અમદાવાદના નગરશેઠ, મુંબઈ :ધારાસભાના સભાસદ, અમદાવાદ મ્યુનીસીપાલીટીના પ્રમુખ તથા ઓનરરી માજીસ્ટ્રેટ હતા. આ પુરૂષ રાજ્યની ચોરી કરે તેમ કહેવું તેમાં પણ સરકારને ગેરવ્યાજબી લાગ્યું. તેથી ઠાકરને આવા તોફાને માટે ઠપકે લખે તથા શેઠ પ્રેમાભાઈની માફી માગવાને જણાવ્યું.
Shree Sudharmaswami Gyanbhandar-Umara, Surat
www.umaragyanbhandar.com
