________________
आगम (०१)
[भाग-2] “आचार"मूलं "-अंगसूत्र-१ (मूलं+नियुक्ति:+वृत्ति:)
श्रुतस्कंध [२.], चुडा [१], अध्ययन [१], उद्देशक [१०], मूलं [१७], नियुक्ति : [२९७] पूज्य आगमोद्धारकरी संशोधित मुनि दीपरत्नसागरेण पुन: संकलित..आगमसूत्र-[१], अंग सूत्र-[१] “आचार" "मूलं एवं शिलांकाचार्य-कृत् वृत्ति:
प्रत
सुत्राक
[५७]]
*
दीप
तत्य गच्छिज्जा २ पुज्यामेव उत्ताणए हत्थे पडिमाई कटु इमं खलु इम खलुत्ति आलोइजा, नो किचिवि णिमूहिजा।
से एगइओ अन्नयरं भोयषजाय पडिगाहित्ता भयं २ भुशा विवन्नं विरसमाहरइ, माइ०, नो एवं० ॥ (सू०५७) सुगर्म, यावन्नैवं कुर्यात् , यच्च कुर्यात्तद्दर्शयति-'स' भिक्षुः 'त' पिण्डमादाय 'तत्र' आचार्याद्यन्तिके गच्छेद्, गत्वा | च सर्व यथाऽवस्थितमेव दर्शयेत्, न किश्चित् 'अवगृहयेत्' प्रच्छादयेदिति ।। साम्प्रतमटतो मातृस्थानप्रतिषेधमाह
'सः' भिक्षुः 'एकतरः कश्चित् 'अन्यतरत्' वर्णाद्युपेतं भोजनजातं परिगृह्याटन्नेव रसगृभुतया भद्रकं २ भुक्त्वा यद् 'विवर्णम्' अन्तप्रान्तादिकं तत्प्रतिश्रये 'समाहरति' आनयति, एवं च मातृस्थानं संस्पृशेत्, न चैवं फुयोंदिति ।। किश्च
से भिक्खू वा० से जं० अंतरुच्छियं वा उच्छुगंडियं वा उच्छुचोयगं वा उच्छुमेरगं वा उच्छुसालगं वा उच्छुदालगं वा सिंबलिं वा सिंबलथालगं वा अस्सि खलु पडिग्गहियंसि अप्पे भोवणजाए बहुउझियधम्मिए तहप्पगारं अंतकच्छुयं वा० अफा०॥से मिषखू वा २ से जं. बहुअट्ठियं वा मंसं वा मच्छं वा बहुकटयं अस्सि खलु तहपगार बहुअट्ठियं वा मंसं० लाभे संतो। से भिक्खू बा० सिया णं परो बहुअहिएणं मंसेण वा मच्छेण वा उवनिमंतिजा-आउसंतो समणा! अभिकंखसि बहुअद्वियं मंस पडिगाहित्तए? एचप्पगारं निग्धोसं सुच्चा निसम्म से पुत्वामेव आलोइजा-आउसोति पा २ नो खलु मे कप्पइ बहु० पढिगा०, अभिकंखसि मे दाउं जावइयं तावइयं पुग्गलं दलयाहि, मा य अट्ठियाई, से सेवं वयंतस्स परो अभिहटू अंतो पडिग्गहगंसि बहु० परिभाइत्ता निहट्ट दलइजा, तहप्पगारं पडिग्गई परहत्यसि वा परपायसि वा अफा० नो० । से आहच पडिगाहिए सिया तं नोहित्ति बहज्जा नो अणिहित्ति बदजा, से तमायाय एगतम
अनुक्रम [३९१]
ORE%%
%
~422