________________
६२]
[जिनप्रभसूरि अने ते वडने वारंवार जोतां सुलताने गुरुजीने हृदयमां रहेलु पूज्यु के-'सूरि ! आ वड सारो छे.' तेना मनना भावने जाणनारा सूरिजी पण बोल्या के- जो तमारी चाहना होय तो आ वडने साथे चलावीए. राजाए ते स्त्रीकारतां राजा चाल्यो त्यारे ते वड पण मूरिना प्रभावथी सेवकनी जेम चालवा लाग्यो. ते वडने चालतो जोइ लोको प्रफुल्लित आंखोवाळा थइ पगले पगले सूरीन्द्रनी अने नरेन्द्रनी प्रशंसा करता हता. केटलोक मार्ग ओळंग्या पछी राजाए गुरुजीने कयु के-' आ वडने विसर्जन करो. आने बहु फेरो थयो. ' सूरिजीए वडने कह्यु के- राजाने नमीने तुं स्व-स्थानमा जा. ' वडे पण सुशिष्यनी जेम तेवी ज रीते कर्यु.
राजा ज्यारे मरुस्थली( मारवाड )मां आव्यो, त्यारे
१ तपागच्छना पं. शुभशीलगणिए वि. सं. १५२९ (?) मां रचेला पंचशतीप्रबंध-कथाकोश[ ह. लि. प. १ मां सूचव्यु छे के-" एक वखते सुलतान गरमीनी ऋतुमां नगर बहार वडलाना झाड नीचे रहा हता. छायावाळा ते वृक्षने जोइ जिनप्रभ आगळ बोल्या के-' जो आवा प्रकारनी शीतळ छाया साथे आवे तो अत्यन्त सुख थाय.' त्यारपछी सूरिए कह्यु के-' वृक्ष साथे आवशे.' त्यारपछी सुलतान चालतां ते झाड पण सांझ सुधी चाल्यु. पाछळ स्थान जोयुं, त्यां न जणायु. पछी वृक्ष (वड)ने विसर्जित कर्यो, पोताने ठेकाणे गयो. राजा चमत्कार पाम्यो."
Shree Sudharmaswami Gyanbhandar-Umara, Surat
www.umaragyanbhandar.com
