________________
व्यपदेश्यतानईत्वात् परीषदशब्दव्यपदेशस्य तु तस्य कवसाहारचिकित्सामंतरेण शरीरबलापचायकत्वस्य सुप्रसिद्धत्वात् । न च जगवतामनन्तवीर्यत्वेनेदं दूषणमसंजवीति वाच्यम् बलं शारीरं स्थाम वीर्य चान्तरः शक्तिविशेष इति तयोर्जिंन्नत्वात् । तस्माजिनानां दुपरीषद विजयोऽपि कवलाहारं सिद्धांतयत्येवेति ॥ १३ ॥ अथैतस्यार्यायेन दिगंबरक टिपत वि| कल्पष्य निराकरणेनाप्रयोजकत्वशंकां निरस्यति -
किं रागदान्यतिशयो यथा तथा नैषु मुक्तयनावस्य । श्राहारकथामात्रात् कथं च साधोः प्रमत्तत्वम् ॥ १४ ॥ वेद्योदयेऽपि तौल्यामुक्तिकथायाश्च मोहजनकत्वात्। प्रतिषेद्धव्य इति लपन्नुपासकाध्ययनटी काकृत् ॥ १५
॥ युग्मम् ॥
टीका- एषु केवलिषु यथा रागान्यतिशयो रागानावस्य परमप्रकर्ष श्राख्यायते तथा नुक्त्यमावस्य कवलाहाराजावख्यातिशय इति शेषः किं नाख्यायते । यदि केवलिनि रागाभावातिशयोऽन्युपगम्यते तर्हि नुक्त्यमावातिशयोऽप्यन्युपगम्यतां समानकक्षत्वादित्यर्थः । चः पुनरर्थे । साधोरप्रमत्तस्येति समजिव्याहारगम्यम् । आहारकथामात्रात् प्रमत्तत्वं कथा जवती त्यवयवार्थः । जावार्थस्त्वयम् यथा कश्चित् पुरुषस्तीवरागस्तदपेक्षया कश्चिन्मन्दरागः कश्चित्पुनर्मन्दतमराग इति विपक्षभावनावशात्रागादीनां हान्यतिशयदर्शनात् परमप्रकर्षः केवलिनि प्रसिद्धस्तथा जोजनाभावपरमप्रकर्षोऽपि तत्र किं न स्यात् तनावनातो जोजनादावपि हान्यतिशयदर्शनाविशेषात् । तथा हि-एकस्मिन् दिने योऽनेकवारं जुंक्ते विपक्ष
