________________
मुख सूत - रन - भरपा-१ અનેક શાસ્ત્રોમાં નિપુણ જ્ઞાનીઓ જ્ઞાન ભણે-ભણાવે છે; પણ (આચરવાનું હોય ત્યારે) માર્ગને ભૂલી જાય છે, તેનું કારણ પણ દુરંત પ્રમાદ જ છે. १२ सग्गापवग्गमग्गंमि, लग्गा वि जिणसासणे ।
पडिया हा पमाएणं, संसारे सेणियाइया ॥१९॥
સ્વર્ગ અને મોક્ષના માર્ગ રૂ૫ જિનશાસનમાં અનુરાગી હોવા છતાં શ્રેણિક વગેરે પ્રમાદથી દુર્ગતિમાં ગયા. २३ सूरि वि महुरामंगू, सुत्तअत्थधरा थिरं ।
नगरनिद्धमणे जक्खो, पमाएणं अणंतसो ॥७०॥
સ્થિર સૂત્રાર્થના ધારક મથુરાના મંગુઆચાર્ય નગરની ખાળમાં યક્ષ થયા. આ રીતે પ્રમાદથી અનંતવાર તું પણ થયો છે. २० अन्नेसिं दिति संबोहं, निस्संदेहं दयालुआ ।
सयं मोहहया तहवि, पमाएणं अणंतसो ॥७१॥
નિઃશંકપણે કરુણાવંત એવા, બીજાને બોધ પમાડે છે, પણ પોતે પ્રમાદના કારણે અનંતવાર મોહ વડે હણાયા છે. २९ जहा पयर्टेति अणज्जकज्जे,
तहा विनिच्छं मणसा वि नूणं । तहा खणेगं जइ धम्मकज्जे, ता दुक्खिओ होइ न कोइ लोए ॥७२॥
