________________
४९. परसंतावयकारण-वयणं, मोत्तूण सपरहिदवयणं ।
जो वददि भिक्खु तुरियो, तस्स दु धम्मो हवे सच्चं ॥७।। जो दूसरों को सन्ताप पहुँचाने वाले वचनों का त्याग करके स्व-पर-हितकारी वचन बोलता है, उससे सत्य-धर्म होता है।
૪૯. જે બીજાને દુખ પહોંચાડનાર વચત ત્યજીને સ્વ-પર હિતકારી
વચન બોલે છે, તેનાથી સત્ય-ધર્મ થાય છે.
49. A person, who avoids hurting feelings of
others by his undesirable speech and speaks, keeping in view spiritual interest of self and others is said to be able to observe Truth i.e. Religion. (spirituality) in real form.
५०. पत्थं हिदयाणिटुं पि, भण्णमाणस्स सगणवासिस्स ।
कडुगं व ओसहं तं, महुरविवायं हवइ तस्स ॥८॥ अपने गणवासी (साथी) द्वारा कही हुई हितकर बात, भले ही वह मन को प्रिय न लगे, पर कटुक औषधि की भाँति परिणाम में मधुर ही होती है।
૫૦. પોતાના સાથીએ કરેલી હિતકારી વાત, ભલે તે માટે ત
ગમે તેવી હોય, તોપણ કડવા ઔષધની પેઠે/માફક અંતે मधुर होय छे. (651RS होय छे.)
50. Any advice that is received from his fellow
being by keeping his spiritual interest in mind, is beneficial eventhough it tastes unpleasant & bitter and is uncomfortable to the mind. It is like a bitter pill which is ultimately. sweet
so far as its quality is concerned. (3OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOTीतराग लप)
