________________
સાધુજનો અને સમાજની વચ્ચે અસંગ યાત્રા
નિશ્ચયદષ્ટિથી પિતાને એકલ, અસંગ અને ભિન્ન અનુભવવા છતાં, બાહ્યમાં વ્યવહારદષ્ટિથી તેઓ પોતાને સૌના શ્રેયના સંગાથી, સુખદુઃખના સમભાગી અને અભિન્ન અનુભવવા લાગ્યા.
વીતરાગના માર્ગની સારશેધક, સંવાદી, સમન્વયી અને સ્યાદવાદલક્ષી જીવનદષ્ટિ જાણે તેમના પ્રત્યક્ષ જીવન દ્વારા ચરિતાર્થ થઈ રહી....
સેવાભાવી મુનિને વેગ (મુનિ હર્ષચંદ્રજી)
હવે સંવત ૧૯૭૭ થી મુનિશ્રી નાનચંદ્રજી મહારાજની સાધકજીવનની સંયમયાત્રા આગળ ચાલે છે અને ત્યારથી માંડીને સં. ૧૯૮૧ સુધીને પાંચ વર્ષને બાકીને ગાળો પૂરો થતાં દીક્ષિત જીવનનાં પચીસ વર્ષ પૂરાં કરે છે.
આગળ જોયું તેમ પૂજ્ય ગુરુદેવ શ્રી દેવચંદ્રજી મહારાજ કાળધર્મ પામ્યા પછી તેઓ પોતાના આત્મવિકાસ માટે સ્વાશ્રયી અને સ્વતંત્ર થયા હતા. એટલે ત્યાર પછીનાં વર્ષોની તેમની પૂર્વોક્ત એવી એકવયાત્રા આગળ ચાલવા લાગી અને તેમનું આગવું મૌલિક વ્યક્તિત્વ ઝળકવા લાગ્યું. એ ક્રમમાં સંયમની આરાધના કરતાં કરતાં ગામેગામ વિચરીને પિતે સમગ્ર કાઠિયાવાડનાં મેટાં શહેરોને પોતાની વકતૃત્વશક્તિ, કવિત્વશક્તિ અને ઉપદેશ શૈલીથી પ્રભાવિત કરવા લાગ્યા. આ દરમિયાન જ્યાં જ્યાં જરૂર હોય ત્યાં ત્યાં જૈન વિદ્યાશાળા, છાત્રાલય અને બહેનના ઉદય માટે મહિલા મંડળ, ગૃહઉદ્યોગ વગેરે સામાજિક સંસ્થાઓ તેમ જ પ્રવૃત્તિઓમાં પણ પ્રાણ પૂરવા લાગ્યા.
સ્વ-પર શ્રેય માટેની આમ વિકસતી જતી યાત્રા છતાં મુનિશ્રી નાનચંદ્રજી મહારાજે હજુ સુધી પોતાના શિષ્ય તરીકે કેઈને દીક્ષિત ક્ય ન હતા. જોકે સહયાત્રી તરીકે બીજા બેત્રણ સાધુએ તે હતા જ. ઉપરાંત સેવકે અને તેમને પડયે બેલ ઝીલનારા અનુરાગીઓ ગામેગામ ઘણા હતા, પરંતુ ત્યાગી જીવનની જવાબદારી
