________________
સંત-શિષ્યની જીવનસરિતા
૩૩ માંથી એકબે વાળ ખેંચીએ છીએ તો પણ નથી સહેવાતું ત્યારે આખા માથાના વાળ ખેંચી કાઢવા એ કેટલું મુશ્કેલ હશે! તેથી દીક્ષા લેવાની હોય તે તેને અનુભવ દીક્ષા લેતાં પહેલાં હમણાં જ કરી લેવું જોઈએ....”
આમ વિચારીને પિતાની કસોટી પોતે જ કરવાનું નક્કી કર્યું અને કોઈને પૂછયા વગર એ તે સીધા ઉપાશ્રયે ગયા. તે વખતે ત્યાં એક સાધુજી બિરાજતા હતા. નાગરભાઈએ તેમને નમ્રતાપૂર્વક વિનતિ કરી કે, “મહારાજ! આપ મારા માથાને લોન્ચ કરી આપશે ને?” આ સાંભળી પ્રથમ તે સાધુજીને નાગરભાઈની હિંમત અને દઢ મનોબળ જોઈને ખૂબ નવાઈ લાગી, પણ પછી તેમણે તેમને કહ્યું કે, “જે ભાઈ, લેચ તે અમે કરી શકીએ, પરંતુ અમારી મર્યાદા એવી છે કે સાધુ પુરુષો સાધુજીને જ લેચ કરી શકે. સાધુથી કઈ સંસારીને લેચ કરી શકાય નહિ...”
આ સાંભળીને નાગરદાસ સહેજ નિરાશ થયા, પરંતુ એમ તેઓ હિંમત હારે તેવા ન હતા. કેઈને પૂછયા વગર એ તે ત્યાંથી સીધા ચાલ્યા હજામ પાસે. જઈને કહ્યું, “ભાઈ ! મારા વાળ ખેંચી કાઢ ને...?”
હજામ તે વિચારમાં પડી ગયા. નવાઈ પામીને બે વાળ ખેંચાય શી રીતે ? કહે તો અસ્ત્રાથી મૂડી આપું, અથવા કાતરથી કાતરી આપું, પણ વાળ ખેંચવા શા માટે જોઈએ?”
નાગરદાસ તો હિંમત અને દઢતાપૂર્વક બેલ્યા કે, “તમારે એનું શું કામ છે? હું કહું તેમ કરે. હાથથી ન ફાવે તો તમારી પાસે ચીપિયે તો છે ને? બસ, ચીપિયા વડે પકડીને માથામાંથી વાળ ખેચી કાઢો..”
હજામ સમજતો હતો કે આ કંઈ છોકરાની રમત થોડી જ છે કે એકબે વાળ ખેંચ્યા એટલે પત્યું? આ તે આખા માથાના
